Tio Pakusadewo (Tio Pakusadewo)

Kanjeng Raden Tumenggung Irwan Susetyo Pakusadewo, znany szerzej pod pseudonimem scenicznym Tio Pakusadewo (ur. 2 września 1963), jest indonezyjskim aktorem. Zdobył dwie nagrody Citra dla najlepszego aktora pierwszoplanowego na Festiwalu Filmu Indonezyjskiego za role w filmach „Lagu untuk Seruni” (1990) oraz „Identitas” (2008).

Tio urodził się 2 września 1963 roku w Dżakarcie. Już w młodym wieku wykazywał zainteresowanie sztuką, uczęszczając na lekcje tańca w szkole podstawowej. W szkole średniej był aktywnym członkiem szkolnej trupy teatralnej, a po ukończeniu nauki w 1985 roku zapisał się do Instytutu Sztuki w Dżakarcie. Równolegle pracował jako model, a w 1987 roku zadebiutował w filmach pełnometrażowych, grając u boku Rano Karno w „Bilur-Bilur Penyesalan” (Pasy żalu), adaptacji powieści Miry W.

W 1988 roku Tio przyjął cztery role, w tym w „Catatan Si Boy II” (Dziennik Boya II), co przyniosło mu ogólnokrajową rozpoznawalność. Jego sławę ugruntowała rola w filmie Garina Nugrhoho „Cinta Dalam Sepotong Roti” (Miłość w kromce chleba; 1990), który zdobył nagrodę Citra dla najlepszego filmu na Festiwalu Filmu Indonezyjskiego w 1991 roku. Również w 1991 roku Tio otrzymał swoją pierwszą nagrodę Citra za aktorstwo za rolę ekscentrycznego kompozytora w „Lagu Untuk Seruni”.

Na początku lat 90. krajowy przemysł filmowy przeżywał gwałtowny spadek, w związku z czym Tio zaczął skupiać się na operach mydlanych. W 1993 roku założył własną firmę produkcyjną Kalbuku, która stworzyła kilka seriali, m.in. „Desy” (1994), „Lakon Tiga Duda” (Opowieść o trzech wdowcach; 1994), „Anak-Anak Menteng” (Dzieci Menteng; 1996), „Telaga Kesabaran” (Jezioro cierpliwości; 1996) oraz „Tirai Sutra” (Jedwabne zasłony; 1996). Firma, choć początkowo odnosiła duże sukcesy, wkrótce napotkała problemy finansowe i została zamknięta; Tio zaczął również zmagać się z uzależnieniem od narkotyków. Jego ostatnią rolą w filmie pełnometrażowym w tym tysiącleciu był występ w „Kuldesak” (Ślepy zaułek), niezależnej produkcji w reżyserii Miry Lesmany, Rizy Mantovaniego, Riri Rizy i Nan Triveni, wydanej w 1999 roku.

Tio powrócił do przemysłu filmowego dopiero w 2004 roku, kiedy to wcielił się w postać „sugar daddy” w filmie Hanny Saputry „Virgin”. Jego kolejna rola filmowa, w „Berbagi Suami” (Miłość na dzielenie; 2006) w reżyserii Nii Dinaty, dotyczyła poligamisty, który boi się swoich czterech żon. Od 2007 roku Tio pojawia się w co najmniej dwóch filmach rocznie. Są to produkcje z różnych gatunków, w tym horror „Legenda Sundel Bolong” (2007), komedia „Quickie Express” (2007), dramat „Sang Penari” (Tancerka; 2011) oraz thriller „Pintu Terlarang” (Zakazane drzwi; 2009).

W 2010 roku Tio otrzymał tytuł Kanjeng Raden Tumenggung od dworu królewskiego Sułtanatu Yogyakarta, z którego pochodzi. W tym samym roku założył szkołę aktorstwa w Kemang w południowej Dżakarcie, ponieważ uważał poziom większości nowych indonezyjskich aktorów i aktorek za zbyt niski. Szkoła uczy metody gry aktorskiej opracowanej przez samego Tio.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii