(Usmar Ismail)

Usmar Ismail (ur. 20 marca 1921 – zm. 2 stycznia 1971) był indonezyjskim reżyserem filmowym, producentem i scenarzystą. Nazywany jest ojcem chrzestnym indonezyjskiego kina. Data Narodowego Dnia Filmu w Indonezji (30 marca) wywodzi się z pierwszego dnia zdjęciowego do filmu „Darah dan Doa” (1950), trzeciego obrazu Ismaila.

Jego talenty rozwijały się podczas pracy w Keimin Bunka Sidosho (Kwaterze Głównej Japońskiego Centrum Kultury). Tam, we współpracy z Armijnem Pane oraz innymi osobistościami świata kultury, wystawiał spektakle teatralne.

W 1943 roku wraz z Abu Hanifą, Rosihanem Anwarem, Cornelem Simanjuntakiem, Sudjojono, H.B. Jassinem i innymi, założył i objął funkcję przewodniczącego grupy teatralnej Sandiwara Penggemar „Maya”.

Po proklamacji niepodległości Usmar służył w wojsku i aktywnie zajmował się dziennikarstwem w Dżakarcie. Gdy Holendrzy powrócili wraz z siłami alianckimi, wstąpił do Indonezyjskiej Armii Narodowej (TNI) w Yogyakarta w stopniu majora. Wspólnie z kolegami, Sjamsuddinem Sutanem Makmurem i Rinto Alwi, założył gazetę „Rakyat”. W pracy redakcyjnej i dziennikarskiej Usmar był jednym z założycieli i redaktorów „Harian Patriot”, redaktorem miesięcznika „Arena” w Yogyakarta (1948) oraz „Gelanggang” w Dżakarcie (1966–1967). Pełnił również funkcję przewodniczącego Stowarzyszenia Dziennikarzy Indonezyjskich (1946–1947).

W okresie pracy dziennikarskiej Usmar został uwięziony przez Holendrów pod zarzutem prowadzenia działalności wywrotowej. W tym czasie pracował jako reporter polityczny w agencji Kantor Berita Antara, relacjonując negocjacje holendersko-indonezyjskie w Dżakarcie. Incydent ten miał miejsce w 1948 roku.

W późniejszym etapie kariery Usmar coraz bardziej zainteresował się filmowaniem. Aktywnie angażował się w organizacje związane z teatrem i kinem. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Konsultacyjnej ds. Kultury w Yogyakarta (1946–1948), przewodniczącego Stowarzyszenia Teatrów Artystycznych w Yogyakarta (1946–1948), przewodniczącego Narodowej Akademii Teatru Indonezyjskiego w Dżakarcie (1955–1965) oraz przewodniczącego Narodowej Rady Konsultacyjnej ds. Filmu (BMPN). BMPN odegrała kluczową rolę w namawianiu rządu do ustanowienia „Krajowej Polityki Rozwoju Filmu” w 1967 roku. Był znany również jako współzałożyciel Indonezyjskiej Narodowej Kompanii Filmowej wraz z Djamaluddinem Malikiem i innymi przedsiębiorcami filmowymi, z czego w latach 1954–1965 został jej przewodniczącym.