(Betty Balfour)

(Betty Balfour) - znana z pracy przy takich projektach: «Champagne» (1928), «Champagne» (1928),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Betty Balfour (27 marca 1903 – 4 listopada 1977) była angielską aktorką filmową, popularną w erze kina niemego, nazywaną „Brytyjską Mary Pickford” i „Królową Szczęścia Wielkiej Brytanii”. Najbardziej znana była publiczności z serii filmów o Squibs. Balfour była najpopularniejszą aktorką w Wielkiej Brytanii w latach 20. XX wieku, a w 1927 roku „Daily Mirror” uznał ją za ulubioną gwiazdę światowego formatu w kraju. Jej talent był najbardziej widoczny w komediowej serii o Squibs, produkowanej przez George’a Pearsona, natomiast w jego filmach „Love, Life and Laughter” (1923) i „Reveille” (1924), ponownie odkrytych w 2014 roku, zaprezentowała poważniejszą stronę swojej osobowości. Jej rola bogatej dziedziczki w filmie „Somebody’s Darling” (1925) była próbą wyrwania się z poprzedniej roli Squibs, aby uniknąć zaszufladkowania.

Zadebiutowała na scenie w 1913 roku, występując w „Medora” w Alhambra Theatre w Leicester Square, kiedy to T. A. Welsh i Pearson zobaczyli ją i zaangażowali do „Nothing Else Matters” w 1920 roku. Po zastąpieniu Gertrude Lawrence na scenie w „The Midnight Follies”, Balfour wróciła do Pearsona z pierwszą główną rolą w „Mary Find the Gold”.

W 1916 roku wystąpiła w rewii Freda Karno, „All Women”, która w tamtych czasach była niezwykła ze względu na samą obsadę żeńską, w tym kierowniczkę sceny, dyrektora muzycznego i głównego agenta.

Balfour nie próbowała zawojować Hollywood, ale podobnie jak Ivor Novello, była w stanie eksportować swój talent do Europy kontynentalnej. Wystąpiła w niemieckich filmach „Die sieben Töchter der Frau Gyurkovics” i „Die Regimentstochter”; współpracowała również z Marcelem L’Herbierem przy „Le Diable au cœur”, z Louisem Mercantonem przy „Croquette” i „La Petite Bonne du palace”, a także z Gézą von Bolvárym przy „Bright Eyes”.

Wracając do Wielkiej Brytanii, wystąpiła również w filmie Alfreda Hitchcocka „Champagne” (1928). Debiut dźwiękowy Balfour, „The Nipper” (1930), oparty na postaci Squibs, odniósł jedynie umiarkowany sukces. Jej popularność zmalała w latach 30. XX wieku, choć zagrała rolę drugoplanową u boku Jessie Matthews w filmie „Evergreen” (1934), wystąpiła z Johnem Millsem w „Forever England” (1935) i odegnała rolę matki rodziny w „29 Acacia Avenue” (1945).

Balfour miała mniej szczęścia w życiu prywatnym. Jej małżeństwo z kompozytorem Jimmy Campbellem rozpadło się w 1941 roku po dziesięciu latach, a próba powrotu na scenę w 1952 roku zakończyła się niepowodzeniem. Zmarła w wieku 74 lat w Weybridge, w hrabstwie Surrey.

Najważniejsze dzieła (Betty Balfour)

Cała filmografia (Betty Balfour)