(Antoine Blondin)

(Antoine Blondin) - Novel znany z pracy przy tego typu projektach: «A Monkey in Winter» (1962), «Un singe en hiver» (1962),

Antoine Blondin (11 kwietnia 1922 – 7 czerwca 1991) był francuskim pisarzem.

Należał do grupy literackiej zwanej Huzarami. Był także felietonistą sportowym w „L’Équipe”. Blondin pisał również pod pseudonimem Tenorio.

Blondin był synem poetki, Germaine Blondin, której nazwisko przejął, oraz korektora w drukarni. Ukończył studia filozoficzne na Sorbonie po nauce w Lycée Louis-le-Grand w Paryżu i Lycée Pierre Corneille w Rouen. Podczas II wojny światowej zbliżył się do Rolanda Laudenbacha. W 1942 roku został wysłany do Niemiec na przymusowe roboty podczas niemieckiej okupacji. To doświadczenie zainspirowało jego pierwszą powieść, „L’Europe buissonnière”, która ukazała się w 1949 roku. Otrzymała ona Prix des Deux Magots, nazwaną na cześć paryskiej kawiarni literackiej, i przyniosła mu przyjaźń z autorami takimi jak Marcel Aymé i Roger Nimier oraz filozofem Jean-Paulem Sartre’em. W 1953 roku młody krytyk Bernard Frank określił powieściopisarzy Rogera Nimiera, Jacques’a Laurenta i Blondina mianem „les Hussards” – tytuł ten się przyjął. Huzarzy charakteryzowali się wspólnym prawicowym dziedzictwem literackim, młodzieńczym lekceważeniem lewicowych intelektualistów oraz zaangażowaniem w ideę „sztuki dla sztuki”. Prawicowe sympatie Blondina nie przeszkodziły jednak w przyjaźni z socjalistą François Mitterrandem, na którego później głosował.

Jego kolejne powieści, „Les Enfants du bon Dieu” i „L'Humeur vagabonde”, potwierdziły charakterystyczny styl, który krytycy umieszczali między Stendhalem a Julesem Renardem. Zwroty frazeologiczne, takie jak: „Po drugiej wojnie światowej pociągi znów zaczęły kursować. Skorzystałem z tego, opuszczając żonę i dzieci” oraz „Pozostałem bardzo szczupły, podobnie jak moje dzieło” są przykładem zamiłowania Blondina do gry słów i humoru. W jego twórczości ważne miejsce zajmowały również tematy przyjaźni, bohemy i historycznego wstrząsu II wojny światowej. Po opublikowaniu dobrze przyjętej powieści „Un Singe en hiver”, Blondin pozostał aktywnym dziennikarzem, ale śmierć jego najlepszego przyjaciela Rogera Nimiera skłoniła go do zaprzestania pisania powieści na ponad dekadę. Mimo to w 1977 roku zdobył Prix Goncourt de la Nouvelle za zbiór opowiadań „Quat'saisons”.

Blondin pisał artykuły prasowe wspierające prawicę w polityce. Był monarchistą i pisał dla monarchistycznych publikacji, takich jak „Aspects de la France”, „La Nation Française” i „Rivarol”. Chociaż na początku swojej kariery był związany z intelektualistami Action Française i prawicą Maurrassian, w późniejszym życiu zdystansował się od polityki. Pisał również artykuły sportowe dla „L’Équipe”, dla którego relacjonował 27 edycji Tour de France i siedem Igrzysk Olimpijskich. Zwycięzca Tour de France, Bernard Hinault, powiedział: „Nigdy z nikim nie przeprowadza wywiadów, po prostu zapisuje swoje wrażenia z tego, co widzi i co czuje. Czasami towarzyszył mu René Fallet. Obaj kochają Tour i w prostym języku zamieniają go w nowoczesną epopeję, pieśń trubadura, krucjatę, jak opisują jego piękno. Nawet najbardziej banalny incydent nabiera znaczenia dla Blondina; wystarczy, że go zobaczy i o nim napisze. Podniósł rangę Tour, nadając mu własny szyk; stał się mitem odnawianym co roku. Niezależnie od tego, jak przewidywalny jest wyścig, potrafi utrzymać zainteresowanie nim.”...

Najważniejsze dzieła (Antoine Blondin)

Cała filmografia (Antoine Blondin)