(Alan Dale)

Człowiek, o którym wielu mówi, że posiadał największy głos w historii muzyki popularnej, Alan Dale, prowadził karierę trwającą trzy dekady i obejmującą 16 wytwórni płytowych. W wieku 17 lat był wokalistą big-bandowym, najpierw u Carmen Cavallaro, a następnie u George'a Paxtona. W 1948 roku zdobył sławę dzięki muzycznemu teleturniejowi CBS „Sing It Again” (1950) (jest to program wspomniany w filmie z Jamesem Stewartem „Un Sacco d'oro” z 1941 r.). Jego własny program „The Alan Dale Show” (1948) (Dumont i CBS) był pierwszym programem telewizyjnym zarejestrowanym metodą kinekskopu w celu emisji w innych częściach kraju.

Do 1951 roku Dale był jednym z najpopularniejszych piosenkarzy swoich czasów. Wtedy jednak los zadał mu straszny cios. Przepracowanie w połączeniu z nieszczęśliwymi wydarzeniami w życiu prywatnym pogorszyło stan jego wrzodów, co doprowadziło do zasłabnięcia podczas jednego z programów na żywo. Zanim odzyskał zdrowie, stracił wszystkie swoje show. Powrót na szczyt rozpoczął się dzięki staremu przyjacielowi, Bobowi Thiele, ówczesnemu szefowi A&R w Coral Records. Thiele, który wcześniej wyprodukował wiele hitów Alana, ponownie podjął współpracę, tworząc utwory „Oh, Marie”, „I'm Sorry”, „Cherry Pink”, „Sweet and Gentle” oraz „Rockin the Cha Cha”. Sukces tego ostatniego doprowadził do występu Dale'a w filmie „I frenetici” z 1957 roku (1956). Niestety, mroczna i brutalna strona show-biznesu ostatecznie sprawiła, że Alan poczuł rozczarowanie (co szczegółowo opisał w swojej autobiografii „The Spyder and the Marionettes”) i całkiem świadomie zaczął stopniowo znikać z centrum uwagi. Jest to nasza strata, ponieważ Alan Dale był jednym z najlepszych (wspomina o nim Mel Tormé w książce „My Singing Teachers”) i zasługuje na ponowne odkrycie, tak jak stało się to w przypadku Tony'ego Bennetta.

- Mini biografia z IMDb (poprawki i uzupełnienia: A. Nonymous)