(Jo Jones)

(Jo Jones) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Stormy Weather» (1943), «Stormy Weather» (1943),

Jonathan David Samuel Jones (7 października 1911 – 3 września 1985) był amerykańskim perkusistą jazzowym. Lider zespołu i pionier w perkusji jazzowej, Jones był filarem sekcji rytmicznej orkiestry Counta Basiego od 1934 do 1948 roku. Czasami był znany jako Papa Jo Jones, aby odróżnić go od młodszego perkusisty, Philly Joe Jonesa.

Urodzony w Chicago, Illinois, w Stanach Zjednoczonych, Jones przeniósł się do Alabamy, gdzie nauczył się grać na kilku instrumentach, w tym na saksofonie, pianinie i perkusji. Pracował jako perkusista i tancerz rytmiczny w wędrownych przedstawieniach, aż do dołączenia do zespołu Waltera Page'a, Blue Devils, w Oklahoma City pod koniec lat 20. XX wieku. Nagrywał z trębaczem Lloydem Hunterem i jego Serenaders w 1931 roku, a później dołączył do zespołu pianisty Counta Basiego w 1934 roku. Jones, Basie, gitarzysta Freddie Green i basista Walter Page byli czasami reklamowani jako „Wszystkoamerykańska Sekcja Rytmiczna”, czyli idealny zespół. Jones zrobił sobie krótką, dwuletnią przerwę, służąc w wojsku, ale pozostał z Basim do 1948 roku. Uczestniczył w serii koncertów Jazz at the Philharmonic.

Był jednym z pierwszych perkusistów, którzy promowali użycie szczoteczek na perkusji oraz przesunięcie roli utrzymywania tempa z bębna basowego na talerz hi-hat. Jones miał duży wpływ na późniejszych perkusistów, takich jak Buddy Rich, Kenny Clarke, Roy Haynes, Max Roach i Louie Bellson. Zagrał również w kilku filmach, najbardziej znany z krótkometrażowego musicalu Jammin' the Blues (1944).

W późniejszych latach Jones regularnie występował w klubie jazzowym West End przy 116. ulicy i Broadwayu w Nowym Jorku. Te występy były zazwyczaj dobrze odwiedzane przez innych perkusistów, takich jak Max Roach i Roy Haynes. Oprócz umiejętności gry na perkusji, Jones był znany ze swojego porywczego i konfliktowego temperamentu. Jednym z najbardziej znanych przykładów jego drażliwego usposobienia był incydent wiosną 1936 roku podczas jam session w Reno Club w Kansas City. Młody Charlie Parker próbował zaimprowizować solówkę, ale zgubił się w zmianach akordów; jako wyraz pogardy, Jones rzucił talerz ze swojego zestawu perkusyjnego na podłogę w pobliżu stóp Parkera, aby zmusić go do zejścia ze sceny.

W przeciwieństwie do dominującego stylu gry na perkusji jazzowej, reprezentowanego przez głośne i uporczywe uderzanie Gene'a Krupy w bęben basowy na każdym takcie, Jones często całkowicie pomijał grę na bębnie basowym. Jones kontynuował również rytm na hi-hat, stale go otwierając i zamykając, zamiast powszechnej praktyki uderzania tylko wtedy, gdy był zamknięty. Styl Jonesa wpłynął na tendencję współczesnych perkusistów jazzowych do grania rytmów utrzymujących tempo na talerzu, który jest obecnie znany jako talerz ride.

W 1979 roku Jones został wprowadzony do Alabama Jazz Hall of Fame za jego wkład w muzyczne dziedzictwo Birmingham w Alabamie. W 1985 roku Jones otrzymał stypendium American Jazz Masters przyznane przez National Endowment for the Arts.

Jego autobiografia (opowiedziana Albertowi Murrayowi) zatytułowana Rifftide: The Life and Opinions of Papa Jo Jones i oparta na rozmowach między Jonesem a powieściopisarzem Murrayem w latach 1977–1985, przed śmiercią Jonesa, została wydana pośmiertnie w 2011 roku przez University of Minnesota Press.

Znany jako Papa Jo Jones w późniejszych latach, bywa mylony z innym wpływowym perkusistą jazzowym, Philly Joe Jonesem. Obaj zmarli zaledwie kilka dni po sobie.

Jones zmarł na zapalenie płuc w Nowym Jorku w wieku 73 lat.

Źródło: Artykuł „Jo Jones” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Jo Jones)

Cała filmografia (Jo Jones)