(Memphis Slim)

(Memphis Slim) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Sergeant» (1968), «The Sergeant» (1968), «Kill!» (1971), «Kill!» (1971),

John Len Chatman (3 września 1915 – 24 lutego 1988), znany jako Memphis Slim, był amerykańskim pianistą bluesowym, wokalistą i kompozytorem. Kierował szeregiem zespołów, które, odzwierciedlając popularność jump bluesa, obejmowały saksofony, bas, perkusję i fortepian. Piosenka, którą nagrał po raz pierwszy w 1947 roku, „Every Day I Have the Blues”, stała się standardem bluesowym, nagranym przez wielu innych artystów. Wykonał ponad 500 nagrań. Pośmiertnie został wprowadzony do Blues Hall of Fame w 1989 roku.

Memphis Slim urodził się jako John Len Chatman w Memphis, Tennessee. Do swoich pierwszych nagrań dla Okeh Records w 1940 roku użył nazwiska swojego ojca, Petera Chatmana (który śpiewał, grał na fortepianie i gitarze oraz prowadził lokale z muzyką na żywo); powszechnie uważa się, że zrobił to, aby uczcić swojego ojca. Zaczął występować pod pseudonimem „Memphis Slim” pod koniec tego roku, ale kontynuował publikowanie piosenek pod nazwiskiem Petera Chatmana.

Przez większą część lat 30. XX wieku występował w barach z muzyką na żywo, salach tanecznych i zakładach hazardowych w West Memphis w Arkansas i południowo-wschodnim Missouri. Osiedlił się w Chicago w 1939 roku i wkrótce potem zaczął współpracować z gitarzystą i wokalistą Big Billem Broonzym w klubach. W latach 1940 i 1941 nagrał dla Bluebird Records dwie piosenki, które na dziesięciolecia stały się częścią jego repertuaru: „Beer Drinking Woman” i „Grinder Man Blues”. Zostały one wydane pod nazwą „Memphis Slim”, nadaną mu przez producenta Bluebird, Lestera Melrose'a. Slim stał się regularnym muzykiem sesyjnym dla Bluebird, a jego talent pianisty wspierał uznane gwiazdy, takie jak John Lee „Sonny Boy” Williamson, Washboard Sam i Jazz Gillum. Wiele nagrań i występów Slima do połowy lat 40. XX wieku odbywało się z Broonzym, który zwerbował Slima jako swojego pianisty po śmierci jego akompaniatora Joshuy Altheimera w 1940 roku.

Po II wojnie światowej Slim zaczął kierować zespołami, które zazwyczaj obejmowały saksofony, bas, perkusję i fortepian, odzwierciedlając popularność jump bluesa. Wraz z upadkiem nagrywania bluesa przez duże wytwórnie, Slim współpracował z rozwijającymi się niezależnymi wytwórniami. Począwszy od późnego 1945 roku, nagrywał z trio dla małej chicagowskiej wytwórni Hy-Tone Records. Ze składem obejmującym saksofon altowy, saksofon tenorowy, fortepian i kontrabas (na pierwszej sesji grał na tym instrumencie Willie Dixon), podpisał kontrakt z wytwórnią Miracle jesienią 1946 roku. Jedną z piosenek nagranych podczas pierwszej sesji był radosny boogie „Rockin' the House”, od którego jego zespół wziął nazwę. Slim i The House Rockers nagrywali głównie dla Miracle do 1949 roku, odnosząc pewien sukces komercyjny. Wśród nagranych przez nich piosenek znalazły się „Messin' Around” (która w 1948 roku osiągnęła pierwsze miejsce na listach przebojów R&B) i „Harlem Bound”. W 1947 roku, dzień po wyprodukowaniu koncertu Slima, Broonzy'ego i Williamsona w Town Hall w Nowym Jorku, folklorysta Alan Lomax zabrał tych trzech muzyków do studiów Decca Records i nagrał z Slimem wokal i fortepian. Lomax zaprezentował fragmenty tego nagrania w BBC Radio na początku lat 50. XX wieku jako dokument pt. „The Art of the Negro”, a później wydał rozszerzoną wersję jako LP „Blues in the Mississippi Night”. …

Najważniejsze dzieła (Memphis Slim)

Cała filmografia (Memphis Slim)