(Gladys Hulette) - znana z pracy przy takich projektach: «Go Straight!» (1925), «Go Straight!» (1925), «Go Straight!» (1925), «Go Straight!» (1925),
Z Wikipedii
Gladys Hulette (21 lipca 1896 – 8 sierpnia 1991) była aktorką kina niemego pochodzącą z Arcade w stanie Nowy Jork. Jej kariera rozpoczęła się w pierwszych latach istnienia filmu niemego i trwała do połowy lat 30.
Po raz pierwszy wystąpiła na scenie w wieku trzech lat, a na ekranie, mając siedem lat. Hulette była również utalentowaną artystką. Jej matka była gwiazdą opery. W swoich pierwszych pełnometrażowych filmach była związana kontraktem ze studiem Vitagraph. W początkach kina niemego dla aktorów teatrów Broadwayu pojawienie się w filmach było powodem do wstydu. Hulette wspominała o tym później, mówiąc, że bohaterami filmowymi byli wówczas głównie ratownicy z Coney Island. Pewna firma przekonała jednak czołowego aktora teatralnego do zagrania roli Hamleta na ekranie. To zapoczątkowało napływ większej liczby aktorów z Broadwayu do tego nowego medium.
Do 1917 roku filmy z Hulette produkowany był wiodący reżyser William Parke. W tym roku nakręciła swój do tej pory najpopularniejszy film, „Streets of Illusion”. Wcielając się w postać Beam, Hulette grała u boku Richarda Barthelmessa i J.H. Gilmoura. Parke posiadał kompanie teatralne i pomagał Hulette w tworzeniu jednego hitu za drugim.
Do 1921 roku stała się już weteranką przemysłu filmowego. Ponownie zagrała naprzeciw Barthelmessa, tym razem w filmie „Tol'able David”, gdzie wcieliła się w rolę naiwnej dziewczyny, Esther Hatburn. W wywiadzie stwierdziła, że nie pragnęła żadnych innych ról niż ta, którą zagrała w tym filmie. Później poszukiwała ról w dramatach komediowych, które kreowała w „Jack O' Hearts” (1926) oraz „A Bowery Cinderella” (1927). Hulette zadebiutowała w filmach dźwiękowych w produkcji „Torch Singer” (1933). Jej ostatnie występy filmowe miały miejsce w „Her Resale Value” (1933) oraz w niewymienionych w napisach rolach w filmach „The Girl From Missouri” i „One Hour Late”, oba z 1934 roku.