(Ole Edvard Antonsen)

(Ole Edvard Antonsen) - znany z pracy przy tego typu projektach:

Ole Edvard Antonsen mógłby zostać pianistą, a nie słynnym trębaczem, gdyby nie powszechny lęk z okresu dzieciństwa. Pianina zaczął uczyć się w wieku trzech lat.

Dwa lata później jego rodzina, mieszkająca pod Oslo w Norwegii, postanowiła przenieść instrument z głównego piętra domu do piwnicy. Podobnie jak wiele dzieci w jego wieku, Antonsen panicznie bał się ciemności i odmawiał zapuszczania się w mroczne głębiny piwnicy, nawet dla możliwości gry na pianinie.

Zamiast tego zaczął przeszukiwać rzeczy ojca w poszukiwaniu innego instrumentu i natknął się na trąbkę. Chłopiec chwycił nowy instrument i w ciągu tygodnia poczynił przyzwoite postępy. Zanim skończył siedem lat, Antonsen zagrał solówkę przed publicznością liczącą 2500 osób. Niestety, tamtego wieczoru zapomniał założyć paska. Gdy był na scenie, pas jego zbyt dużych spodni zsunął się do kolan.

Trębacz zagrał tę pierwszą pamiętną publiczną solówkę z orkiestrą taneczną pod kierownictwem Odda Antonsena, swojego ojca, który udzielił mu pierwszych lekcji muzyki. Starszy Antonsen, poza kierowaniem orkiestrą, był saksofonistą i klarnetyście, który cieszył się dobrą lokalną sławą w rodzinnym mieście Hamar. Ze względu na silne wpływy muzyczne w rodzinie, ojciec Antonsena nie musiał zmuszać go do spędzania niezliczonych godzin w dążeniu do perfekcji. Wręcz przeciwnie – młody muzyk czerpał taką przyjemność z gry i ćwiczeń, że ojciec częściej niż nie musiał wypędzać go na zewnątrz, by pobawił się z dziećmi z sąsiedztwa.

Antonsen dostał się do Norweskiej Akademii Muzycznej w Oslo w wieku dziesięciu lat. Ukończył ją w 1982 roku i został członkiem Filharmonii w Oslo, gdzie pozostał do 1989 roku, kiedy to rozpoczął karierę solową. Zdobył główne nagrody w konkursach CIEM i UNESCO – pierwszy w 1987 roku w Genewie, a drugi dwa lata później w Bratysławie. Występował na festiwalach i współpracował z orkiestrami na całym świecie. W ramach recytali współpracował z Wayne’em Marshallem, Håvardem Gimse i Kåre Nordstogą. Kompozytorzy napisali dla niego ponad trzy tuziny współczesnych utworów.

Do głównych inspiracji trębacza należy Harry Kvebaek, nauczyciel trąbki, który uczył Antonsena i jego brata w Musikhochschule w Oslo. W wieku 13 lat, trzy lata po spotkaniu z Kvebaekiem, Antonsen zagrał solowo z Orkiestrą Symfoniczną w Odense. Rok później młody muzyk musiał jednak zrezygnować z trąbki na 18 miesięcy, aby dojść do siebie po operacji warg. Innymi inspiracjami byli jazzowi trębacze Maynard Ferguson, Chet Baker i Clark Terry oraz klasyczny trębacz Maurice André.

Antonsen wydał szereg nagrań w wytwórni EMI Classics, w tym wspólną z dyrygentem i pianistą Wolfgangiem Sawallischem płytę z 1998 roku zatytułowaną „Twentieth Century Trumpet”. W tym samym roku wytwórnia wydała album „Read My Lips” o charakterze popowym. Dwa lata później Antonsen wydał „New Sound of Baroque”, w którym występuje zespół Trondheim Soloists.

Najważniejsze dzieła (Ole Edvard Antonsen)

Cała filmografia (Ole Edvard Antonsen)