Elena Maksimowa (Elena Maksimova)

Elena Aleksandrowna Maksimowa (23.11.1905–23.09.1986) urodziła się w Moskwie; jej ojciec był kupcem spożywczym (sprzedawał towary trwałe), a matka gospodynią domową, która często chorowała. Poza nią w rodzinie były jeszcze dwie córki. Po śmierci ojca w 1920 roku matka, z powodu ubóstwa, została zmuszona do oddania wszystkich trzech córek do Sierocińca nr 55 w dzielnicy Sokołniki. Wkrótce potem, w 1922 roku, zmarła również matka. W ten sposób w wieku 17 lat Elena została całkowicie osierocona.

Od najmłodszych lat Elena Maksimowa marzyła o zostaniu aktorką. Po ukończeniu nauki w 1925 roku natychmiast udała się do studia filmowego przy „Moskprofoborze” (Москпрофобр), aby przystąpić do egzaminów wstępnych. Dostępne było tylko jedno wolne miejsce, które przypadło Elenie – uznanej za najzdolniejszą spośród wszystkich kandydatów. W latach 1925–1927 kształciła się pod kierunkiem uznanych mistrzów filmowych, Władimira Gardina i Konstantina Eggerta. Równolegle z nauką w studiu filmowym, Elena Maksimowa musiała pracować jako operatorka prasy w fabryce guzików.

Występowała w filmach od 1927 roku, pojawiając się w produkcjach różnych studiów filmowych w Moskwie i Leningradzie. W latach 1940–1964 była aktorką studia Sojuzdetfilm (obecnie Studio Filmowe im. Gorkiego).

Zasłużona Artystka RFSRS (30 września 1958). Postacie, które kreowała, wyróżniały się realizmem i dbałością o codzienne detale. Jej bohaterki były najczęściej aktywnymi, energicznymi i porywczymi kobietami, choć równie swobodnie odnajdywała się w rolach łagodnych i lirycznych. Służyła radzieckiemu kinu przez blisko pięćdziesiąt lat, a jej praca była skromna i bezinteresowna — rzadko grała role drugoplanowe, częściej pojawiając się w niewielkich epizodach.