(Jacques Massu)

Jacques Émile Massu (5 maja 1908 – 26 października 2002) był francuskim generałem, który walczył w II wojnie światowej, pierwszej wojnie indochińskiej, wojnie w Algierii oraz podczas kryzysu sueskiego. Dowodził francuskimi wojskami w bitwie o Algier, początkowo wspierając, a później potępiając stosowanie przez nie tortur.

Jacques Massu urodził się w Châlons-sur-Marne w rodzinie oficerów; jego ojciec był oficerem artylerii. Studiował kolejno w Saint-Louis de Gonzague w Paryżu, Free College w Gien (1919–1925) oraz w Prytanée National Militaire (1926–1928). Następnie wstąpił do szkoły Saint-Cyr, którą ukończył w 1930 roku w stopniu podporucznika w roczniku „Marszałek Foch”, wybierając piechotę kolonialną.

Od października 1930 do sierpnia 1931 roku służył w 16. Pułku Strzelców Senegalskich (16th RTS) w Cahors. Został wysłany do Maroka z 5. RTS i brał udział w walkach w okolicach Tafilalt, gdzie otrzymał pierwsze wyróżnienie. W październiku 1932 roku został awansowany na porucznika i brał udział w operacjach w Wysokim Atlasie, za co otrzymał kolejne wyróżnienie.

W 1934 roku Massu został przeniesiony do 12. RTS w Saintes (Charente-Maritime). Od stycznia 1935 do lutego 1937 roku służył w Togo, pełniąc obowiązki wojskowe i cywilne w Komkombas. Następnie stacjonował w Lotringii w 41. RMIC do czerwca 1938 roku, kiedy to został wysłany do Czadu, aby dowodzić poddzielnicą Tibesti z kwaterą główną w Zouar.

W chwili wybuchu II wojny światowej przebywał w Afryce i wstąpił do Wolnych Sił Francuskich. Brał udział w bitwie o Fezzan w oddziałach pancernych generała Leclerca. W 1941 roku dowodził bataillon de marche du Tchad. Służył jako podpułkownik w 2. Dywizji Pancernej (2e DB), wykazując się odwagą w bitwie pod Dompaire we wrześniu 1944 roku, za co został odznaczony amerykańską Srebrną Gwiazdą. Pozostał w dywizji do końca wojny.

We wrześniu 1945 roku wylądował w Sajgonie i brał udział w odbijaniu miasta oraz południowej części Indochin.

Massu przejął dowództwo nad zmechanizowanymi siłami piechoty z 2e DB, nazwanymi Groupement Massu, w skład których wchodziły: szwadron rozpoznawczy z samochodami pancernymi M8 Greyhound z 7. Szwadronu 1. Pułku Marszowego Spahis Marokańskich; szwadron lekkich czołgów M5A1 Stuart z 1. Kompanii 501. Pułku Czołgów; tymczasowe siły piechoty z 4. Batalionu Pułku Marszowego Czadu oraz Régiment Blindé de Fusiliers-Marins Marynarki Wojennej z transporterami M3 Half-track; a także oddziały inżynieryjne z 71. Batalionu Saperów. Siły te wylądowały w Sajgonie między 10 a 15 października 1945 roku i zostały natychmiast skierowane do odbicia Mỹ Tho w delcie Mekongu z rąk Viet Minh.

W 1956 roku 10. Dywizja Spadochronowa została wysłana do Egiptu, aby odzyskać kanał Sueski podczas kryzysu sueskiego. Dywizja wylądowała w Raswa. Lokalizacja ta stwarzała problem małej strefy zrzutu otoczonej wodą, jednak Massu zapewnił André Beaufre, że dla jego ludzi nie jest to problem nie do rozwiązania. 500 ciężko uzbrojonych spadochroniarzy z francuskiego 2. Kolonialnego Pułku Spadochronowego (2ème RPC), pośpiesznie przerzuconych z walk w Algierii, skoczyło nad mostami al-Raswa z transportowców Nord Noratlas 2501 z Escadrille de Transport (ET) 1/61 i ET 3/61, wraz z saperami z Niezależnej Kompanii Spadochronowej Gwardii. ...