(Betty Livanou)

(Betty Livanou) - znana z pracy przy takich projektach: «Like a Prairie Cock in Wyoming» (1996), «Ο Τσαλαπετεινός του Wyoming» (1996),

Betty Livanou urodziła się w Atenach, w dzielnicy Akademia Platońska, w rodzinie wywodzącej się z Azji Mniejszej i Egiptu. Zanim jeszcze ukończyła szkołę, młoda Betty zaczęła pracować w reklamie, pozując do zdjęć i grając w spotach filmowych, a po szkole przez rok pracowała jako modelka. Choć od najmłodszych lat otrzymywała propozycje filmowe, nie była nimi szczególnie zainteresowana. Wszystko zmieniło się jednak w wieku 20 lat, gdy wezwali ją Filopoimin Finos i Yannis Dalianidis. Dwaj „mistrzowie” kina zauważyli ją w reklamie papierosów, w której występowała w pantomimie, i zostali oczarowani jej urodą. Tak więc, nie mając wykształcenia aktorskiego, uzbrojona jedynie w naturalny talent, Betty Trata stała się (z Yannisem Dalianidisem jako „ojcem chrzestnym”) Betty Livanou i dołączyła do zespołu Finos Film.

Przed współpracą z Finos Film na koncie Betty Livanou znajdował się tylko jeden film – krótka rola (występująca jako Betty Trata) w „Aniołach grzechu” (1966) w reżyserii Andreasa Katsimitsouliasa. Jej kariera filmowa nabrała jednak tempa w 1971 roku, kiedy Yannis Dalianidis obsadził ją w filmie „Grzesznicy” u boku Christosa Nomikosa. Następnie, aż do 1973 roku, zagrała w pięciu kolejnych filmach studia Finos Film, współpracując z wielkimi nazwiskami, takimi jak Nikos Kourkoulos („Nadużycie władzy”, 1971), Rena Vlachopoulou („Pilnie poszukiwany pan młody”, 1971), Kostas Voutsas („Dwadzieścia kobiet i ja”, 1973) oraz Kostas Prekas („Popularny buntownik”, 1971). Do dziś wyróżnia się jej udział w filmie „Grzech piękna” (1972), ponownie w reżyserii Yannisa Dalianidisa, u boku Nikosa Galanosa i Tasso Kavvadii.

Wraz z upadkiem kina komercyjnego Betty Livanou zwróciła się ku telewizji. Prowadziła programy dla dzieci („Nasza mała rodzina”) oraz teleturnieje („Tajemnica Colgate”, „Powiedz prawdę”), ale prawdziwą rozpoznawalność zdobyła jako prowadząca „Ukrytą kamerę” (1972) wraz z Danosem Lygizosem. Później wcielała się w role główne w popularnych serialach telewizyjnych, takich jak „Spisek milczenia”, „Podejrzenia” i „Woogerman”.

Pod koniec lat 70. powróciła do kina, dokonując serii znakomitych wyborów: od „Śmiejącego się popołudnia” (1979) i „Niekompatybilnych” (1979) w reżyserii Andreasa Thomopoulosa, po nagradzany „Wyjazd w podróż poślubną” (1979) oraz ponadczasowy i wzruszający film „Oi Apenanti” (1981) Giorgosa Panousopoulosa. Następnie wystąpiła w filmach „Arpa Colla” (1982) Nikosa Perakisa, „Podziemna podróż” (1983) Apostolosa Doxiadisa oraz „Niespodziewana miłość” (1984) George'a Tsemberopoulosa. Naturalnie pozostała muzą swojego męża, George'a Panousopoulosa, stale pojawiając się w jego produkcjach („Mania” w 1985 r., „M' Agapas” w 1989 r.).

Pod koniec lat 80., gdy oddaliła się od aktorstwa, z sukcesem zajęła się innymi aktywnościami, takimi jak projektowanie i marketing biżuterii oraz akcesoriów. Zaproszenie z Festiwalu Filmowego w Salonikach w 1990 roku do wręczenia nagrody dało jej nowy impuls do powrotu na wielki ekran i porzucenia działalności jubilerskiej. Rzeczywiście, kilka lat później wróciła na Festiwal Filmowy w Salonikach – tym razem nie po to, by wręczać, lecz by odebrać nagrodę za rolę w filmie „Era zabójców” (1993). Oprócz kina powróciła również na ekrany telewizyjne, wnosząc szczególną dynamikę do ról w takich produkcjach jak „Afryka” (1992), „Ścieżka miłości” (1994) oraz „Malowane słońce” (1996).

Najważniejsze dzieła (Betty Livanou)

Cała filmografia (Betty Livanou)