(Felipe González Márquez)

Felipe González Márquez (ur. 5 marca 1942) jest hiszpańskim prawnikiem, profesorem i politykiem, który w latach 1974–1997 pełnił funkcję Sekretarza Generalnego Hiszpańskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej (PSOE), a w latach 1982–1996 był trzecim premierem Hiszpanii od czasu przywrócenia demokracji. Pozostaje on najdłużej urzędującym premierem Hiszpanii wybranym w wolnych wyborach.

González wstąpił do PSOE w 1964 roku, kiedy partia ta była zakazana w reżimie frankistowskim. W 1965 roku uzyskał dyplom prawa na Uniwersytecie w Sewilli. W 1974 roku, po rozłamie podczas 26. zjazdu, PSOE wybrała Gonzáleza na swojego Sekretarza Generalnego. Po śmierci Franco i rozpoczęciu hiszpańskiej transformacji ustrojowej, González zdobył mandat w Kongresie Deputowanych, prowadząc listę kandydatów PSOE w wyborach generalnych w 1977 roku, choć przegrał wówczas z Adolfo Suárezem.

Po zwycięstwie PSOE w wyborach generalnych w 1982 roku González sformował swój pierwszy rząd większościowy, wspierany przez 202 z 350 deputowanych w Kongresie Deputowanych. Kierował rządem Hiszpanii przez trzynaście i pół roku, po trzech kolejnych zwycięstwach w wyborach generalnych w 1986, 1989 i 1993 roku. W 1996 roku González przegrał wybory z José María Aznarem i Partią Ludową, a ostatni raz został wybrany do Kongresu Deputowanych w wyborach generalnych w 2000 roku z okręgu Sewilla.

González urodził się w Bellavista w Sewilli, jako syn drobnego hodowcy bydła mlecznego. Ma siostrę Lolę González Márquez, zamężną z Francisco Germánem Palomino Romerą, z którym ma dwóch synów, Felipe i Germána Palomino Gonzáleza. Studiował prawo na Uniwersytecie w Sewilli i rozpoczął karierę jako adwokat specjalizujący się w prawie pracy. Podczas studiów poznał członków konspiracyjnego socjalistycznego związku zawodowego Unión General de Trabajadores (UGT). Nawiązał również kontakty z członkami PSOE i zaczął brać udział w podziemnej działalności partii, co było konieczne w czasie dyktatury Franco. Wówczas przyjął pseudonim Isidoro i przeniósł się do Madrytu. Został wybrany Sekretarzem Generalnym Partii na zjeździe w Suresnes we Francji.

W czasie śmierci Franco González stał się najważniejszą postacią lewicowego skrzydła demokratycznej opozycji wobec reżimu i wraz z ówczesnym premierem Adolfo Suárezem odegrał kluczową rolę w hiszpańskiej transformacji ustrojowej. Podczas rządów Suáreza generał i wicepremier Manuel Gutiérrez Mellado poprosił Gonzáleza, aby nie podnosił kwestii wojny domowej i represji frankistowskich aż do śmierci osób z jego pokolenia.

W pierwszych demokratycznych wyborach generalnych po śmierci Franco, które odbyły się w 1977 roku, PSOE stała się drugą partią z największą liczbą głosów, co pozwoliło Gonzálezowi zaprezentować się jako młody, aktywny i obiecujący lider. Nie wygrał jednak wyborów w 1979 roku i musiał czekać do 1982 roku oraz rozwiązania partii Unia Centrum Demokratycznego, aby objąć urząd.

W wyborach generalnych z 28 października 1982 roku PSOE uzyskała 48,3% głosów i 202 deputowanych (z 350). 2 grudnia González został prezydentem rządu Hiszpanii, z Alfonso Guerrą jako swoim zastępcą. Był pierwszym socjalistą na tym stanowisku od czasu hiszpańskiej wojny domowej, a jego rząd był pierwszym od tego czasu, w którym żaden z członków nie służył w reżimie frankistowskim. ...

Źródło: Artykuł „Felipe González” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.