Eddie Barclay (Eddie Barclay)

Eddie Barclay (Eddie Barclay) - , Kompozytor muzyki oryginalnej znany z pracy przy tego typu projektach: «The Dictator's Guns» (1965), «L'Arme à gauche» (1965),

Édouard Ruault (26 stycznia 1921 – 13 maja 2005), bardziej znany jako Eddie Barclay, był francuskim producentem muzycznym, z którym współpracowali tacy wykonawcy jak Jacques Brel, Dalida i Charles Aznavour. Założył wytwórnię płytową Barclay.

Ruault, syn kelnera i pracownicy poczty, urodził się w Paryżu 26 stycznia 1921 roku. Dużą część wczesnego dzieciństwa spędził u babci w Taverny (dzisiejszy departament Val-d'Oise). Gdy był dzieckiem, jego rodzice kupili bar Café de la Poste w centrum Paryża, a w wieku 15 lat opuścił szkołę, aby pracować w kawiarni. Nie lubił nauki, ale samodzielnie uczył się muzyki i gry na pianinie. Szczególnie cenił amerykański jazz i przejął fascynację muzyką Fatsa Wallera. Często odwiedzał Hot Club de France, aby słuchać kwintetu Stéphane’a Grappelliego i Django Reinhardt.

Został pianistą w klubie „L'Étape” przy rue Godot-de-Mauroy w Paryżu, gdzie jego półgodzinne występy przeplatały się z występami młodego Louisa de Funès, który również był wówczas na początku swojej kariery. Kiedy niemieccy okupanci Francji zakazali jazzu, organizował w domu regularne spotkania towarzyskie z innymi „zazous”, aby wspólnie słuchać płyt jazzowych i nielegalnych stacji radiowych. Pierre-Louis Guérin zatrudnił go jako pianistę w swoim pierwszym nocnym klubie „Le Club”.

Po wojnie Édouard Ruault zmienił nazwisko na Eddie Barclay i otworzył w Paryżu „Eddie's Club”. W 1947 roku założył zespół, w którym jego żona Nicole śpiewała pod pseudonimem Eve Williams. Barclay wraz z żoną założyli „Blue Star Records”, wykorzystując swoje mieszkanie jako magazyn płyt 78 obr./min, które Barclay dostarczał osobiście. Do artystów związanych z wytwórnią należeli m.in. Don Byas i Eddie Constantine. Barclay pisał piosenki z Charlesem Aznavourem i Borisem Vianem, a z Vianem redagował magazyn „Jazz”.

W 1952 roku Alan Morrison, który odwiedził klub Barclaya, zaprosił go do USA, aby zapoznał się z nową technologią nagrywania, która umożliwiała produkcję singli 45 obr./min oraz płyt LP. W 1955 roku Barclay zgodził się na produkcję i dystrybucję płyt Mercury Records w Europie. Przewiózł 60 matryc do paryskiej fabryki Pathé-Marconi i zaczął promować na francuskim rynku nowy format mikrożłobienia. Oprócz wydawania amerykańskich płyt takich artystów jak Ray Charles, Dizzy Gillespie, Sammy Davis Jr. i Duke Ellington, Barclay zatrudnił niemieckiego inżyniera dźwięku, Gerharda Lehnera, aby tworzyć oryginalne nagrania przy Avenue Hoche w Paryżu. Po sprzedaży 1,5 miliona egzemplarzy utworu „Only You” zespołu The Platters, Barclay Records stała się czołową firmą produkcyjną w Francji. Jego sukces przyniósł mu przydomek „empereur du microsillon” (cesarz mikrożłobienia).

Do jego odkryć na rynku francuskojęzycznym należeli tacy piosenkarze jak Hugues Aufray, Michel Delpech, Dalida (którą wprowadził na rynek w 1956 roku), Mireille Mathieu, Claude Nougaro i Eddy Mitchell. Jego artyści cenili wolność artystyczną, jaką im zapewniał, oraz zaufanie, jakim darzył ich osąd. ...

Źródło: Artykuł „Eddie Barclay” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła Eddie Barclay (Eddie Barclay)

Cała filmografia Eddie Barclay (Eddie Barclay)