(Nikolay Eryomenko)

Radziecki i białoruski aktor filmowy i teatralny. Zasłużony Artysta ZSRR (1989). Po ukończeniu szkoły zawodowej pracował jako tokarz. W Armii Czerwonej od 1941 roku. Dodał trzy lata do swojego wieku, aby w wieku 15 lat trafić na front. Ukończył kursy na młodszego lejtenanta w Nowosybirsku (1942). Uczestnik II wojny światowej. Jako kawalerzysta 11. Korpusu Kawalerii (rezerwa sztabu korpusu) dostał się do niewoli w lipcu 1942 roku w pobliżu Wjazmy, niedaleko wioski Komary. Zdołał przetrwać w nazistowskim obozie koncentracyjnym i uciekł z niewoli. Po powrocie do domu został wysłany do obozu filtracyjnego w Wysznim Wołoczku; w wyniku weryfikacji przywrócono mu stopień wojskowy. Po wojnie przyjechał do Witebska, do rodzinnych stron matki, która powróciła tam po fałszywym zawiadomieniu o śmierci syna. Brał udział w amatorskich przedstawieniach, gdzie został zauważony i zaproszony do studia teatralnego przy Białoruskim Teatrze Dramatycznym im. Jana Kołasa. Tam poznał swoją żonę, aktorkę Galinę Orlową. Po ukończeniu studia w 1948 roku pracował jako aktor w teatrze (1948–1959). Od 1959 roku był aktorem Białoruskiego Teatru Dramatycznego im. Jana Kupały w Mińsku. Występy filmowe rozpoczął w 1960 roku. Członek KPZR od 1964 roku. Przeszedł dwa zawały serca. Zmarł 30 czerwca 2000 roku w wyniku drugiego zawału. Został pochowany w Mińsku na Cmentarzu Wschodnim.