Rita Blanco (Rita Blanco)

Rita Blanco (Rita Blanco) - znana z pracy przy takich projektach: «Amour» (2012), «Miłość» (2012), «The Gilded Cage» (2013), «Pozłacana klatka» (2013), «Living Bad» (2023),

Zadebiutowała jako aktorka w 1983 roku w sztuce „Mariana Espera Casamento” Jean-Paula Wenzela w reżyserii Luísa Miguela Cintry. W 1985 roku ukończyła kurs aktorski w Konserwatorium Narodowym. W Teatrze Cornucópia wystąpiła w „Perwersjach” Davida Mameta w reżyserii Miguela Guilherme i José Pedro Gomes, w „Zanim przyjdzie noc” Eduardy Dionísio z Adriano Luzem oraz w „Krwi na szyi kota” Fassbindera z Luísem Miguel Cintrą. W 1989 roku wzięła udział w spektaklu „Jak inna jest miłość w Portugalii”, adaptacji dzieła Júlio Dantas w reżyserii Fernando Gomesa. Rola w „Nigdy niczyim” Luísy Costy Gomes w reżyserii Any Tamen przyniosła jej nominację do nagrody Garrett dla najlepszej aktorki (1991). W 1997 roku wystąpiła w „Peter Panie” Jamesa Barriego w reżyserii António Pires w teatrze São Luiz.

W kinie współpracowała z takimi reżyserami jak João Botelho (1994 – „Três Palmeiras”; 1999 – „Tráfico”; 2003 – „A Mulher Que Acreditava Ser a Presidente dos EUA”; 2005 – „O Fatalista”), João Mário Grilo (1998 – „Longe da Vista”; 2002 – „A Falha”; 2000 – „451 Forte”), José Nascimento (2000 – „Tarde Demais”), Teresa Villaverde (1998 – „Os Mutantes”), Manoel de Oliveira (1998 – „Inquietude”), João César Monteiro (1992 – „O Último Mergulho”) oraz Jorge Silva Melo (1987 – „Agosto”; 1985 – „Ninguém duas Vezes”).

W telewizji pojawiła się w serialu „A Mala de Cartão” (1988), w którym wystąpiła Irene Papas. Współpracowała z komikiem Hermanem José w produkcjach „Casino Royal” (1989), „Crime na Pensão Estrelinha” (1990) oraz „Serafim Saudade - o regresso do Herói” (2001). Wystąpiła również w „Sai da Minha Vida” (1996), „Médico de Família” (1998/2000), „A Minha Sogra é uma Bruxa” (2003), w telenoweli „Tempo de Viver” (2006) Rui Vilheny (jej debiut w stacji TVI i w telenowelach) oraz w „Conta-me como Foi” (2007-2009). Wspólnie z Henrique Mendes prowadziła konkurs „Caça ao Tesouro” (1994). W 2011 roku, po dwuletniej przerwie, powróciła do telewizji z dużym rozmachem, pracując dla trzech głównych ogólnokrajowych kanałów portugalskich: najpierw w sitcomie SIC „A Família Mata”, następnie w telefilmie TVI „O Profeta”, a na koniec w drugim sezonie serialu RTP „Maternidades”. Na szczególną uwagę zasługuje jej współpraca z reżyserem teatralnym i filmowym João Canijo. Pracowała z nim w teatrze (1988 – „Crimes do Coração” Beth Henley; 1987 – „Jogos de Praia” Whitehead; 1994 – „Confissões ao Luar” Eugene’a O’Neilla; 2002 – „Sete Vidas” Rosa Lobato de Faria), w kinie (1988 – „Três Menos Eu” – Festiwal Les Stars De Demain; 1990 – „Filha da Mãe”; 2001 – „Ganhar a Vida”; 2004 – „Noite Escura”) oraz w telewizji (1990 – „Alentejo sem Lei”; 1996 – „Sai da Minha Vida”).

W latach 2002 i 2012 została uhonorowana Złotym Globem w kategorii najlepszej aktorki filmowej za role w filmach „Ganhar a Vida” i „Sangue do meu Sangue” w reżyserii João Canijo. W 2004 roku została wyróżniona na Festiwalu w Santa Maria da Feira. W 2012 roku, podczas gali SPAUTORES, uznano ją za najlepszą aktorkę filmową za rolę w filmie „Sangue do meu Sangue”.

Najważniejsze dzieła Rita Blanco (Rita Blanco)

Cała filmografia Rita Blanco (Rita Blanco)