(Jane Baxter)

Jane Baxter, wybitna aktorka teatralna i filmowa, była jedną z najbardziej olśniewających artystek na londyńskiej scenie. Winston Churchill, jej gorliwy wielbiciel, opisał ją kiedyś jako „tę uroczą damę, która swym wdziękiem uosabia wszystko, co najlepsze w brytyjskich kobietach”. Jej kariera sceniczna trwała pół wieku, a najbardziej zapamiętano ją z roli w „Numerze morderstwa”, w którym wystąpiła u boku Michaela Redgrave'a. Redgrave stwierdził, że była ona „ideałem angielskiej róży w oczach każdego studenta”.

Urodzona w Niemczech jako Fedora Kathleen Alice Forde, przybyła do Londynu jako dziecko i studiowała aktorstwo w Italia Conti Stage School. Debiutowała w West Endzie w wieku 13 lat w komedii muzycznej „Love's Prisoner”. Za radą dramaturga J.M. Barriego zmieniła nazwisko na Jane Baxter, a w 1938 roku zagrała główną rolę w hitowej komedii „Panna w opałach”.

Następnie wystąpiła w kilku innych spektaklach w West Endzie oraz w filmach, takich jak „Żyjemy ponownie” (1934) z Fredricem Marchem oraz „Jasnowidz” (1935) z Claude'em Rainsem. W 1935 roku dołączyła do zespołu repertuarowego w Liverpool Playhouse, gdzie głównym aktorem był Michael Redgrave. Przyjął on jej przybycie „z pewnym niepokojem”, spodziewając się „rozpieszczonej i kapryśnej gwiazdy filmowej”. Zamiast tego odkrył w niej „zachwycającą aktorkę”. Z czasem Baxter została matką chrzestną córki Redgrave'a, przyszłej aktorki Vanessy Redgrave.

W 1937 roku odniosła ponowny sukces w Londynie w spektaklu „George and Margaret”, który był wystawiany przez dwa lata, a na Broadwayu wystąpiła u boku Johna Gielguda i Margaret Rutherford w „Ważności bycia poważnym”, gdzie wcieliła się w postać Cicely Cardew.

Przez całe lata 60. kontynuowała grę w filmach i na scenie, a jej ostatnią rolą teatralną w Londynie był występ w sztuce Johna Mortimera „A Voyage Round My Father”, w której ponownie zagrała z Michaelem Redgrave'em. Jej ostatnia rola sceniczna miała miejsce w 1978 roku w teatrze Churchill Theatre w Bromley, w thrillerze „Assault”, w którym wystąpiła z Richardem Toddem. W 1992 roku pojawiła się jako gość – przyjmując owacje na stojąco – w London Palladium podczas gali „A Tribute to Evelyn Laye”. W testamencie poprosiła, aby nie organizowano dla niej uroczystego nabożeństwa żałobnego, a jedynie spotkanie przyjaciół w jej lokalnym kościele w Wimbledon w południowym Londynie. Przemówienie wygłosił reżyser filmowy Bryan Forbes.