Basil Wright (Basil Wright)

Basil Wright – był filmowcem dokumentalnym, historykiem filmu, krytykiem filmowym i nauczycielem. Podczas II wojny światowej Wright pracował wyłącznie jako producent, początkowo w Film Centre Johna Griersona, a następnie w The Crown Film Unit w latach 1945–1946 jako główny producent. Do najbardziej znanych filmów, które wyprodukował dla Crown, należą „Dziennik Tymoteusza” Humphreya Jenningsa (1946), „Pokonany lud” (1946) i „Instrumenty orkiestry” (1946) z wykorzystaniem „Przewodnika po orkiestrze dla młodych” Benjamina Brittena.[1] Powrócił do reżyserii na początku lat 50. XX wieku, a jego filmy to m.in. „Wody czasu” (1951) zrealizowany na Festiwal Wielkiej Brytanii, „Świat bez końca” (1953) wyreżyserowany wspólnie z Paulem Rothą dla UNESCO oraz „Grecja: Nieśmiertelna ziemia” (1958) we współpracy z przyjacielem, artystą Michaelem Ayrtonem.

Pisząc przez lata 30. i 40. XX wieku, Basil Wright przyczynił się do rozwoju teoretycznego filmu dokumentalnego, publikując w czasopismach ruchu „Cinema Quarterly”, „World Film News” i „Documentary Newsletter”. Po odejściu Grahama Greene’a został krytykiem filmowym „The Spectator”. Wright był stałym współpracownikiem „Sight and Sound” British Film Institute w latach 40. i 50. XX wieku. Wydał niewielką książkę „Zastosowania filmu” (1948) oraz swoją osobistą (rozległą) historię kina „Długie spojrzenie” (1974). Wykładał na Uniwersytecie Południowej Kalifornii (1962 i 1968), w The National Film and Television School w Londynie (1971–73) oraz na Uniwersytecie Temple w Filadelfii (1977–78). Był gubernatorem British Film Institute, członkiem British Film Academy i prezydentem Międzynarodowego Stowarzyszenia Filmowców Dokumentalnych.

W swoich filmach Wright łączył umiejętność uważnego i dokładnego przyglądania się tematowi z poetyckim i często eksperymentalnym podejściem do montażu i dźwięku. W Wielkiej Brytanii upamiętniono go nagrodą filmową przyznawaną co dwa lata przez Royal Anthropological Institute.