Anton Czechow (Anton Chekhov)

Anton Pawłowicz Czechow (1860–1904) był rosyjskim dramaturgiem i pisarzem, którego sztuki zyskały międzynarodowe uznanie, a który jako autor opowiadań do dziś jest uważany za postać praktycznie niedoścignioną. Wraz z Henrikiem Ibsenem i Augustem Strindbergiem Czechow często wymieniany jest jako jedna z trzech kluczowych postaci w narodzinach wczesnego modernizmu w teatrze. Z wykształcenia Czechow był lekarzem. „Medycyna jest moją prawowitą żoną” – powiedział kiedyś – „a literatura moją kochanką”.

Syn byłego pańszczyźnianego, Czechow zaczynał wspierać rodzinę, pisząc popularne skecze komiczne jeszcze jako student medycyny. Pracując jako lekarz, napisał swoją pierwszą pełnowymiarową sztukę, „Iwanowa” (1887). Podejmował poważne tematy w opowiadaniach takich jak „Step” (1888) i „Przygnębiająca historia” (1889); późniejsze utwory to m.in. „Palata numer sześć” (1892), „Czarny mnich” (1894) oraz „Dama z pieskiem” (1899). Jego sztuka „Mewa” (1896) została przyjęta chłodno, aż do czasu udanej wznowienia w 1899 roku przez Konstantego Stanisławskiego i Moskiewski Teatr Artystyczny. Po tym sukcesie przekształcił swoje wcześniejsze dzieło „Leśny demon” (1889) w powszechnie uznaną sztukę „Wujek Wanja” (1897). Aby leczyć gruźlicę, która ostatecznie okazała się śmiertelna, przeniósł się na Krym, gdzie napisał swoje słynne ostatnie dramaty: „Trzy siostry” (1901) oraz „Sad wisienny” (1904).