(Miroslav Horníček)

Do teatru trafił w czasie nauki w plzeńskim gimnazjum realnym, gdzie należał do amatorskiego stowarzyszenia i wraz z kolegami założył Studencki Kolektyw Awangardowy. Po ukończeniu studiów przez krótki czas pracował jako urzędnik w szpitalu w Pilźnie. W 1941 roku przyjął angaż w Teatrze Miejskim w Pilźnie, a wkrótce po wojnie przeniósł się do Pragi. Początkowo grał w Teatrze Větrník, a rok później dołączył do braci Oldřicha i Lubomíra Lipskich w Teatrze Satyry. Następnie przez sześć lat występował na scenie Teatru Narodowego. W 1955 roku został partnerem Jana Wericha w Teatrze ABC (Jiří Voskovec wyemigrował do Stanów Zjednoczonych po II wojnie światowej). Grał z Werichem przez sześć lat, m.in. w sztukach „Těžká Barbora” oraz „Husaři”. Po odejściu Wericha w 1961 roku stworzył podobny duet z Milošem Kopeckým, jednak nie grali razem długo. Już w 1962 roku na dwa lata został członkiem Teatru Muzycznego w Karlíně, a wkrótce potem Teatru Semafor, gdzie wystąpił m.in. w sztuce „Człowiek z piwnicy”. Działał również w praskich teatrach miejskich; bardzo znane i popularne były jego „Rozmowy przez rampę”, podczas których, stojąc bezpośrednio na rampie teatralnej, odpowiadał na pytania widzów z widowni, prowadząc z publicznością nieformalne dyskusje.

Grał również w filmach. Wystąpił w rolach głównych w filmach „Tato, sežeň štěně” i „Kam čert nemůže” oraz w serialu telewizyjnym „Byli jednou dva písaři”, a także w kilku rolach drugoplanowych w wielu innych produkcjach, z których najsłynniejszą jest rola Pięknego Księcia w baśni filmowej „Byl jednou jeden král”. W 1965 roku zagrał w komedii „Bez pasu v cizích postelích” produkcji wschodnio-niemieckiej wytwórni Defa. Znany jest również z roli prowadzącego serwis filmowy podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Karlowych Warach.

W 1967 roku w Montrealu, na wystawie światowej, wziął udział w awangardowym projekcie „Kinoautomat” autorstwa Radúzy Činčery, scenarzysty Pavla Juráčka oraz reżyserów Jána Roháče i Vladimíra Svitáčka. Horníček pełnił rolę przewodnika po pokazie filmowym, który w określonych momentach dramatycznych rozgałęział się na różne wersje, a sama publiczność decydowała o dalszym przebiegu akcji. Ciekawostką jest to, że on sam nie znał w ogóle języka angielskiego – tekst musiał odsłuchać fonetycznie i wykuć na pamięć. Ówczesna nowinka wzbudziła ogromne zainteresowanie, a przez cały czas trwania wystawy bilety na pokazy były całkowicie wyprzedane; był to pierwszy na świecie przypadek tzw. filmu interaktywnego.

Z pobytu tego stworzył książkę felietonów „Javorové listy”, pierwotnie publikowanych w „Literárních novinách”. Po powrocie z Montrealu wraz z reżyserem Vladimírem Svitáčkiem rozpoczął projekt telewizyjny, który przyniósł mu ogromną popularność. Sceneria była prosta: pośród publiczności stał stolik, przy którym Horníček wraz z gościem siedzieli nad butelką czerwonego wina. Rozmawiał z takimi osobistościami jak m.in. Jan Werich, Jan Pivec, Jiří Sovák, Július Satinský i Milan Lasica. W swoje rozmowy wplatał inteligentny humor, który do dziś przemawia do wielu widzów. W 2004 roku wydano reedycję książki „Hovory H.”. Program był emitowany w latach 1968–1971, jednak został zniesiony wraz z nadejściem okresu normalizacji. Zachowały się z niego rzadkie zapisy telewizyjne, a program ukazał się również na płytach winylowych firmy Supraphon, a później na płytach CD.

W Pilźnie od 2000 roku na jego cześć nazwano Teatr Horníčka. 10 listopada 2003 roku odsłonięto tam tablicę pamiątkową.