Tyrone Power (Tyrone Power)

Jeden z wielkich romantycznych gwiazdorów kina przygodowego połowy XX wieku i trzeci Tyrone Power z czterech przedstawicieli słynnej dynastii aktorskiej, której korzenie sięgają XVIII wieku. Jego pradziadkiem był pierwszy Tyrone Power (1795–1841), znany irlandzki komik. Ojciec, znany historykom jako Tyrone Power senior, a współczesnym jako Tyrone Power lub Tyrone Power młodszy, był wielką gwiazdą teatru (a później filmu), występując zarówno w rolach klasycznych, jak i nowoczesnych. Jego matka, Patia Riaume (pani Tyrone Power), była również aktorką szekspirowską oraz szanowaną trenerką aktorską.

Tyrone Edmund Power Jr. (zwany również Tyrone’em Powerem III; 5 maja 1914 – 15 listopada 1958) urodził się w 1914 roku w domu matki w Cincinnati w stanie Ohio. Jako dziecko słabe i chorowite został zabrany przez rodziców w cieplejszy klimat południowej Kalifornii. Po rozwodzie rodziców on i jego siostra, Anne Power, wrócili z matką do Cincinnati. Tam uczęszczał do szkoły, rozwijając jednocześnie obsesję na punkcie aktorstwa. Choć wychowywała go matka, korespondował z ojcem, który wspierał jego marzenia o grze aktorskiej. Wystąpił w roli statysty w teatralnej inscenizacji „Kupca weneckiego” swojego ojca w Chicago i to on trzymał go w ramionach, gdy ten zmarł nagle na zawał serca pod koniec tego samego roku.

Mimo uderzającej urody, młody Tyrone początkowo zmagał się z trudnościami w znalezieniu pracy w Hollywood. Wystąpił w kilku małych rolach, a następnie udał się na wschód, by grać w teatrze. Test ekranowy doprowadził do podpisania kontraktu z 20th Century Fox w 1936 roku, po czym szybko awansował do ról głównych. W ciągu około roku stał się jedną z czołowych gwiazd studia Fox, z łatwością odnajdując się zarówno w produkcjach współczesnych, jak i kostiumowych. Większość jego ról była efektowna, choć pozbawiona głębi, a bardziej chwalono jego fechtunek niż kunszt dialogowy. Podczas II wojny światowej służył w Korpusie Piechoty Morskiej jako pilot transportowy i brał udział w działaniach na teatrze Pacyfiku.

Po wojnie otrzymał najlepsze recenzje za nietypową rolę popadającego w ruinę oszusta w filmie „Zaułek nocnych koszmarów” (1947). Choć pozostał wielką gwiazdą, większość jego powojennych dokonań była przeciętna. Kontynuował jednak znaczącą działalność teatralną i zaczął również produkować filmy. Po znakomitej roli w filmie Billy’ego Wildera „Świadek oskarżenia” (1957), Power rozpoczął produkcję filmu „Salomon i Szebą” (1959). W połowie zdjęć zemdlał podczas sceny pojedynku z George’em Sandersem i zmarł na zawał serca, zanim dotarł do szpitala.