Ignacio Agüero (Ignacio Agüero)

Ignacio Agüero (Ignacio Agüero) - Director, Writer, Director of Photography, Editor, Sound znany z pracy przy tego typu projektach: «Under Construction (Or The Place Where I Was Born No Longer Exists)» (2000), «Aquí se construye (o Ya no existe el lugar donde nací)» (2000), «Letters to My Dead Parents» (2025), «Cartas a mis padres muertos» (2025),

Ignacio Agüero jest jednym z najbardziej uznanych dokumentalistów w Chile. Studiował architekturę oraz kino i w 1979 roku ukończył Szkołę Sztuk Komunikacyjnych Uniwersytetu Katolickiego w Chile, uzyskując tytuł dyrektora artystycznego ze specjalnością filmową. Jest członkiem założycielem Stowarzyszenia Dokumentalistów Chile, w którym pełnił funkcję pierwszego prezesa.

Choć zasłynął przede wszystkim tworzeniem niezależnych dokumentów, pracował również jako producent, montażysta, operator i aktor, a także zasiadał w jury konkursów krajowych i międzynarodowych. W 1988 roku uczestniczył jako współreżyser i montażysta w „La Franja del NO” – telewizyjnym przekazie w ramach kampanii na rzecz plebiscytu, który doprowadził do obalenia dyktatury Augusto Pinocheta.

Równolegle do pracy filmowej realizował liczne zlecenia dla telewizji krajowej i zagranicznej. Wśród nich najważniejsze to: „Neruda, all the love” (1998) w scenariuszu Antonio Skármety, nakręcony dla hiszpańskiego Canal+, oraz kilka odcinków serialu „Heredia & asociados”, opartego na opowiadaniach powieściopisarza Ramona Diaza Eterovica. W ramach swojej firmy produkcyjnej Ignacio Agüero & Asociado wyprodukował serial „Maldito corazón” o historycznych zbrodniach w Chile, który zwyciężył w konkursie Narodowej Rady Telewizji i został zrealizowany dla Chilevisión w 2011 roku.

Jego pierwszy film, „No olvidar” (1982), porusza temat tzw. „Masakry w Piecach z Lonquén”, która miała miejsce w 1978 roku i została odkryta kilka lat później.

W 1988 roku Agüero stworzył dokument, który przeszedł do historii: „Sto dzieci czekających na pociąg”. Film ten, ukazując nędzę i marginalizację, opowiada niewinną historię grupy dzieci, które podróżują ze swojej miejscowości do centrum miasta, aby po raz pierwszy w życiu pójść do kina. W roku premiery film został nagrodzony Pierwszą Nagrodą dla Dokumentu na Festiwalu Filmowym w Hawanie.

W 1993 roku zaprezentował dokument „Sny z lodu”, który w 1994 roku zdobył Grand Prix dla Dokumentu na festiwalu w Mannheim-Heidelberg, a w 2000 roku film „Aquí se construye”, który otrzymał pierwszą nagrodę na festiwalu Docupolis w Barcelonie oraz tytuł najlepszego krajowego dokumentu na FIDOCS (Santiago de Chile) w 2001 roku. W 2004 roku zrealizował dokument „La mamá de mi abuela le contó a mi abuela”.

Później stworzył wybitny dokument „Dziennik Agustina” (2008), dotyczący aktywnego udziału gazety „El Mercurio” w zamachu stanu, a następnie w konsolidacji dyktatury wojskowej. W 2011 roku nakręcił dokument o budynku, w którym obecnie mieści się Centrum Kultury Gabriela Mistral – „GAM” (2011), a w 2012 roku zaprezentował swój osobisty dokument „El otro día”, film z Al, który zdobył nagrodę Altazor 2014 w kategorii reżyserii dokumentu. Była to czwarta nagroda Altazor zdobyta przez Ignacio Agüeroo, po sukcesach w 2005 roku za „La mamá de mi abuela le contó a mi abuela”, w 2006 za „Heredia y Asociados” oraz w 2009 za „Dziennik Agustina”.

Prowadził liczne warsztaty szkoleniowe w Chile, Meksyku, Barcelonie i Boliwii, a także opracowywał tutoriale projektowe w Meksyku, Kostaryce, Buenos Aires, Nikaragui i Chile.

Ignacio Agüero jest profesorem pomocniczym w Instytucie Komunikacji i Obrazu (ICEI) Uniwersytetu Chile oraz koordynatorem studiów magisterskich z zakresu filmu dokumentalnego.

Najważniejsze dzieła Ignacio Agüero (Ignacio Agüero)

Cała filmografia Ignacio Agüero (Ignacio Agüero)