(Marceline Loridan-Ivens)

Marceline Loridan-Ivens (z domu Rozenberg; 19 marca 1928 – 18 września 2018) była francuską pisarką i reżyserką filmową. W swoich wspomnieniach pt. „Ale ty nie wróciłeś” opisała czas spędzony w Auschwitz-Birkenau. Była żoną Jorisa Ivensa.

Marceline Rozenberg urodziła się w rodzinie polskich Żydów, którzy wyemigrowali do Francji w 1919 roku. Na początku II wojny światowej jej rodzina osiedliła się w departamencie Vaucluse, gdzie Marceline przystąpiła do francuskiego ruchu oporu. Ona oraz jej ojciec, Szlama, zostali schwytani przez Gestapo i 13 kwietnia 1944 roku deportowani do Auschwitz-Birkenau w konwoju nr 71, wraz z Simone Veil i Anne-Lise Stern, a następnie do Bergen-Belsen i ostatecznie do Theresienstadt. Obóz został wyzwolony 10 maja 1945 roku przez Armię Czerwoną.

Wyszła za mąż za inżyniera, Francisa Loridana. Po latach rozwiedli się, lecz pozwolono jej zachować jego nazwisko.

W 1955 roku wstąpiła do Francuskiej Partii Komunistycznej, z której wystąpiła rok później. Następnie zetknęła się z tzw. „dewiacjonistami”, takimi jak Henri Lefebvre i Edgar Morin; pisała teksty dla intelektualistów, pracowała w serwisie reprograficznym instytutu sondażowego, służyła jako łączniczka Frontu Wyzwolenia Algierii i bywała w dzielnicy Saint-Germain-des-Prés.

W 1961 roku Edgar Morin obsadził ją w filmie „Kronika jednego lata”, co stało się jej debiutem filmowym. W 1963 roku poznała i poślubiła reżysera filmów dokumentalnych Jorisa Ivensa. Pomagała mu w pracy i współreżyserowała niektóre z jego filmów, w tym „17. równoleżnik: Wietnam w wojnie” (1968). Razem udali się do Wietnamu, gdzie spotkali Ho Chi Minha.

W latach 1972–1976, w czasie rewolucji kulturalnej, Joris Ivens i Marceline Loridan pracowali w Chinach, gdzie wyreżyserowali cykl 12 filmów pt. „Jak Yukong przenosił góry”. Po krytyce ze strony Jiang Qing musieli szybko opuścić Chiny.

Loridan-Ivens wygłaszała wykłady i składała świadectwa na temat Holokaustu w kolegiach i liceach.