(Luigi Alva)

Luis Ernesto Alva y Talledo, bardziej znany jako Luigi Alva (ur. 10 kwietnia 1927 r. w Paicie w Peru), to peruwiański tenor operowy. Specjalista od dzieł Mozarta i Rossiniego, Alva zdobył sławę dzięki takim rolom jak Don Ottavio (w „Don Giovannim”), hrabia Almaviva (w „Cyruliku sewilskim”) oraz Fenton (w „Falstaffie” Verdiego). W 1989 roku wycofał się ze sceny.

Alva urodził się w Paicie w Peru i przez pewien czas służył w peruwiańskiej marynarce wojennej, zanim skupił się na karierze wokalnej. Studiował w Conservatorio Nacional de Música w Limie pod kierunkiem Rosy Mercedes Ayarza de Morales, a swój operowy debiut zaliczył w 1949 roku w Limie w operze „Luisa Fernanda” Federico Moreno Torroby. W 1953 roku Alva wyjechał do Mediolanu, gdzie uczył się pod kierunkiem Emilio Ghirardiniego i Ettore Campogallianiego. Europejski debiut zaliczył w 1954 roku w Teatro Nuovo w Mediolanie jako Alfredo w „La traviacie” Verdiego, a następnie jako Paolino w „Il matrimonio segreto” Cimarosy. Debiut w La Scali miał w 1956 roku jako hrabia Almaviva w „Cyruliku sewilskim” Rossiniego – była to rola, z której zasłynął najbardziej i za którą był powszechnie podziwiany. W późniejszym czasie występował na większości czołowych festiwali operowych i w najważniejszych zespołach w USA i Europie. W Glyndebourne zadebiutował jako Nemorino w „Eliksirze miłości” Donizettiego. W 1962 roku Alva zadebiutował w Philadelphia Lyric Opera Company jako hrabia Almaviva, a w 1964 roku po raz pierwszy wystąpił w Metropolitan Opera jako Fenton w „Falstaffie” Verdiego. W latach 1964–1975 wystąpił w Met w kolejnych 101 spektaklach.

Alva posiadał lekki głos tenora lirycznego i był znany z przejrzystej dykcji oraz eleganckiego frazowania – cechy, którą George Jellinek w recenzji nagrania na żywo „Così fan tutte” z La Scali z 1956 roku opisał jako rekompensatę za „małą moc” głosu. Rzadko wykraczał poza swój ulubiony repertuar, obejmujący dzieła Mozarta, Rossiniego i Donizettiego, do których (według Harolda Rosenthala) jego „elegancki, wyrafinowany styl” był szczególnie dopasowany. W 1980 roku założył w Limie Asociación Prolírica del Perú, w którym przez kilka lat pełnił funkcję dyrektora artystycznego. Choć w 1989 roku zakończył karierę sceniczną, obecnie funduje nagrodę Premio Luigi Alva dla młodych śpiewaków, prowadzi klasy mistrzowskie i zasiada w jury konkursów wokalnych. Alva uczy również śpiewu w La Scuola di Canto (Akademii Głosu) w La Scali w Mediolanie. Wśród jego uczniów znalazł się belgijski tenor Marc Laho.

W 2005 roku peruwiańska poczta wydała znaczek na jego cześć, a w 2012 roku Ministerstwo Kultury Peru odznaczyło go medalem Personalidad Meritoria de la Cultura.

Źródło: Artykuł „Luigi Alva” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.