Harriet Nelson (Harriet Nelson)

Harriet Nelson na zawsze zajmie bezpieczne miejsce obok Barbary Billingsley i Jane Wyatt w „Złotej Galerii Mam Złotej Ery Telewizji”. Przez czternaście lat ona, mąż Ozzie Nelson oraz ich dwaj synowie, David i Ricky, byli kwintesencją wzorowej, idealnej rodziny nuklearnej lat 50. Harriet, córka aktorów, praktycznie urodziła się w kufrze teatralnym. Debiutowała na scenie w wieku zaledwie sześciu tygodni u boku rodziców. W młodości ta piękność z Iowy uczęszczała do Akademii św. Agnesy. Będąc w młodości prawdziwą olśniewającą urodą, występowała w teatrach wodewilowych, gdzie przyciągnęła uwagę grającego na saksofonie Ozziego Nelsona, który w 1932 roku zatrudnił ją jako wokalistkę w swojej orkiestrze. Pobrali się trzy lata później. Harriet miała w sobie pewną odważną, zadziorną energię, która stanowiła idealną przeciwwagę dla poczciwej, nieco niezdarnej osobowości Ozziego w ich improwizowanych skeczach. W latach 40. byli stałymi gośćmi w radiowym programie Reda Skeltona, a nawet przejęli jego czas antenowy, gdy Red został powołany do armii. Jako Harriet Hilliard stała się główną aktorką w kilku stylowych i efektownych musicalach z okresu wojennego, z których najbardziej znaczącą rolą była ta „drugoplanowa” u boku Freda Astaire'a i Ginger Rogers w filmie „Follow the Fleet” (1936). Inne, mniej istotne produkcje to „Cocoanut Grove” (1938), „Sweetheart of the Campus” (1941) z Ozzie, „Juke Box Jenny” (1942) oraz „Honeymoon Lodge” (1943), również z Ozzie. Były to lekkie, melodyjne filmy, ale nic nadzwyczajnego. Gdy w 1944 roku Harriet połączyła siły z Ozzie we wspólnym serialu radiowym „The Adventures of Ozzie and Harriet”, kariera tej oddanej rodzinie kobiety stała się nierozerwalnie związana z jego karierą. Swoją wierną publiczność radiową przenieśli do telewizji (1952–1966). Serial „The Adventures of Ozzie & Harriet” (1952), w którym wystąpili już obaj synowie, sprawił, że cały klan stał się powszechnie znany. David poszedł w ślady ojca jako reżyser i producent, natomiast Ricky stał się nastoletnim idolem popu dzięki takim hitom jak „Hello, Mary Lou” i „Travelin' Man” – piosenkom, które zaprezentowano w programie. Po długim czasie emisji serialu Ozzie i Harriet nieco zwolnili tempo i osiedlili się w Laguna Beach w Kalifornii, okazjonalnie występując na scenach teatralnych. Drugi serial pod tytułem „Ozzie's Girls” (1973) przetrwał tylko jeden sezon.

Po śmierci Ozziego w 1975 roku Harriet stała się nieco wycofana, z wyjątkiem kilku krótkich filmów i występów gościnnych. Nigdy w pełni nie podniosła się po śmierci syna Ricky'ego w katastrofie lotniczej w 1985 roku. Była kochającą babcią aktorki Tracy Nelson oraz braci bliźniaków, rockmanów Matthew's i Gunnara Nelsona, występujących po prostu jako „Nelson”. Przez większość życia paliła papierosy, ale nigdy nie robiła tego publicznie, uważając, że nie pasuje to do jej wizerunku „idealnej mamy”. Zmarła w 1994 roku z powodu rozedmy i niewydolności serca.