(Nurmukhan Zhanturin)

(Nurmukhan Zhanturin) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Prince Danylo Halytskyi» (1987), «Данило - князь Галицький» (1987), «Данило - князь Галицький» (1987), «Данило - князь Галицький» (1987),

Nurmukhan Zhanturin urodził się 22 kwietnia 1928 roku w osadzie Kondaurovo w obwodzie guriewskim (obecnie obwód atyralski w Kazachstanie). W wieku 14 lat zaczął pracować jako asystent operatora w guriewskiej grupie poszukiwań ropy naftowej, a później uczęszczał na kursy operatora filmowego w Ałmatach. W 1950 roku ukończył szkołę filmową w Ałmatach, a w 1952 roku Wydział Aktorski Instytutu Sztuk Teatralnych im. Ostrowskiego w Taszkencie, po czym wkrótce dołączył do Teatru Auezova. Jego pierwsze role ekranowe datują się na 1948 rok, natomiast w 1967 roku Zhanturin oficjalnie zatrudnił się w studiach Kazakhfilm. W 1988 roku powrócił do teatru, gdzie pracował aż do śmierci w 1990 roku.

Do najbardziej znanych ról Zhanturina należą: Chokan Walichanow (w jednoimiennej sztuce Sabita Mukanova), Kodar („Kozy Korpesz i Bayan Sulu” Gabita Musirepova), Kebek i Syrym („Enlik-Kebek” oraz „Karakoz” Mukhtara Auezova), Arman („Jedno drzewo nie stanowi lasu” Abdildy Tazhibaeva), Kaben („Nieugaszony ogień” Zeinully Kabdulova), Sanzhan („Niesmieszna komedia” Akima Tarazi), lekarz („Zapomniany człowiek” Nazima Hikmeta), Sintaro („Życie kobiety” Kaoru Morimoto), Molier („Kabala świętoszków” Michaiła Bułgakowa), a także Jago i Makbet w „Otellu” i „Makbecie” Szekspira (ten ostatni w inscenizacji w Teatrze Seifullina w Karagandzie).

Mark Donskoj dostrzegł talent Zhanturina, gdy poszukiwał w Azji Środkowej aktorów do swojego filmu „Alitet odchodzi w góry” (na podstawie powieści Syomuszkina z 1950 roku). Nurmukhan zagrał w nim młodego mężczyznę imieniem Tumatuge. Ta pierwsza rola ekranowa otworzyła mu drogę do popularności. Inne znane role Nurmukhana to: Kerim („Córka stepów”, 1954), Dzhoomart („Saltanat”, 1955), Alzhanov („Na dzikim brzegu Irtysza”, 1959), Abakir („Upał”, 1962), Tagay („Dzhura”, 1964), Tanabay („Krok Trottera”, 1968), Ablaykhanov („Koniec atamana”, 1970) oraz Kurmangazy („Kurmangazy”, 1974). Po raz pierwszy wystąpił jako Shoqan Walichanow w filmie „Przyjdzie jego czas” z 1957 roku (reż. Mazhit Begalin). Rola tytułowa w filmie „Sultan Baybars” przyniosła mu nagrodę za specjalne osiągnięcia aktorskie (dzieloną z Nonną Mordyukową) na ogólnozwiązkowym festiwalu Sozvezdie-90. W sumie zagrał na ekranie ponad 50 ról.

Najważniejsze dzieła (Nurmukhan Zhanturin)

Cała filmografia (Nurmukhan Zhanturin)