Hikaru Yamanouchi (Sozo Okada) - znany z pracy przy tego typu projektach: «ABC Lifeline» (1931), «生活線ABC» (1931), «The New Road: Akemi» (1936), «新道» (1936), «Osayo Koi Sugata» (1934),
Sōzō Okada (岡田 桑三), szeroko znany pod pseudonimem scenicznym Hikaru Yamanouchi (山内光), był japońskim aktorem i producentem, który odegrał istotną rolę zarówno w sztukach performatywnych, jak i wizualnych w Japonii. Urodzony 15 czerwca 1903 roku, w młodości znacząco ukształtował się dzięki licznym międzynarodowym podróżom w latach 20. i 30. XX wieku, którym sprzyjało jego angielskie pochodzenie ze strony dziadka. Początkowo aspirował do bycia malarzem i w latach 1920–1923 studiował w Niemczech. Po powrocie do Japonii związał się ze studiem Shochiku i rozpoczął udaną karierę filmową jako Hikaru Yamanouchi. Wykazując się wielką wszechstronnością, stał się niezwykle płodnym aktorem, występując w niemal 80 filmach między 1926 a 1940 rokiem. W tym okresie zagrał w takich znanych produkcjach jak „Reijin” (1930), „Nihon josei no uta” (1934), „Street Without End” (1934), „Kajuen no onna” (1935) oraz „Courant chaud” (1939).
Pomimo sukcesów komercyjnych na ekranie, Okada zachował głębokie zainteresowanie europejską awangardą i eksperymentami wizualnymi. W 1929 roku udał się do Moskwy, aby studiować kino awangardowe, gdzie poznał reżysera Siergieja Eisensteina i wywarł na niego silny wpływ radziecki fotoreportaż oraz rosyjski konstruktywizm. W tym samym roku w Stuttgarcie odwiedził oryginalną wystawę Deutscher Werkbund Film und Foto i skutecznie przekonał wydawnictwo Asahi Shimbunsha do sprowadzenia tej przełomowej wędrownej wystawy do Japonii. Kierowany chęcią rozpowszechnienia europejskich metod awangardowych w ojczyźnie, przeszedł do produkcji i organizacji kulturalnej. Współzałożył Kokusai Kōga Kyōkai (Międzynarodowe Stowarzyszenie Fotografii) i aktywnie angażował się w międzynarodowe kręgi twórcze. Kontynuując swój wpływ na japońskie media wizualne, w 1933 roku współzałożył wpływowy kolektyw Nippon-Kobo, a później założył studio Tokyo Cinema, które stało się szczytowym osiągnięciem jego kariery producenta w dziedzinie filmów dokumentalnych. Zmarł 1 września 1983 roku po wielostronnej karierze, która połączyła złotą erę aktorstwa ekranowego z pionierską produkcją dokumentalną i fotograficzną.