Mariko Okada (Mariko Okada) - znana z pracy przy takich projektach: «Tampopo» (1985), «Tampopo» (1985), «Late Autumn» (1960), «Późna jesień» (1960), «Samurai I: Musashi Miyamoto» (1954),
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Mariko Okada (jap. 岡田 茉莉子, ur. 11 stycznia 1933) jest japońską aktorką teatralną i filmową, która występowała w filmach takich reżyserów jak Mikio Naruse, Yasujirō Ozu, Keisuke Kinoshita i wielu innych. Była żoną reżysera filmowego Yoshishige Yoshidy.
Okada przyszła na świat jako córka aktora kina niemego Tokihiko Okady (prawdziwe nazwisko Eiichi Takahashi), który zmarł rok po jej narodzinach; wczesne dzieciństwo spędziła pod opieką siostry matki. Debiutowała filmowo w 1951 roku w obrazie „Tancerka” w reżyserii Mikio Naruse, z którym współpracowała później przy filmach „Mąż i żona”, „Płynące chmury” oraz „Nagareru”. Niezadowolona z przydzielanych jej ról, po wygaśnięciu kontraktu opuściła studio Toho i podpisała umowę z Shochiku. W kolejnych latach wystąpiła w filmach Yasujirō Ozu „Późna jesień” i „Jesienne popołudnie”, Keisuke Kinoshity „Wiosenne sny” i „Zapach kadzidła” oraz Heinosuke Gosho „Strzelba myśliwska”.
W latach 1965–1971 grała we wszystkich filmach Yoshidy – niezależnie produkowanych melodramatach prowadzonych w awangardowy sposób. W późniejszych latach pojawiła się w takich produkcjach jak „Tampopo” Juzo Itamiego oraz „Mój Boże, mój Boże, czemuś Mnie opuścił?” (2005) Shinji Aoyamy, co było jej ostatnią do dziś rolą filmową. Regularnie występowała również w teatrze i telewizji.
Opis powyżej pochodzi z artykułu Mariko Okada w Wikipedii, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów znajduje się w Wikipedii.