(Juris Podnieks)

(Juris Podnieks) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Podnieks On Podnieks. A Witness To History» (2024), «Podnieks par Podnieku. Laika liecinieks» (2024),

Juris Podnieks urodził się w Rydze, na Łotwie, w 1950 roku. Ukończył słynną sowiecką szkołę filmową WGIK w 1975 roku. Zaczął pracę w Ryskiej Pracowni Filmowej, najpierw jako asystent operatora, potem jako operator, a wreszcie w 1979 roku został reżyserem. Jego pierwsza produkcja, "Kolebka", zdobyła nagrodę na Festiwalu w Lipsku, a krótko potem "Bracia Kokari" otrzymała pierwszą nagrodę na Festiwalu Młodzieży w Kijowie w 1981 roku. W tym samym roku zyskał szerokie uznanie w Związku Radzieckim i za granicą za film "Konstelacja Strzelców", który został uhonorowany na 17. Wszechzwiązkowym Festiwalu Filmowym w Leningradzie, a także otrzymał łotewską nagrodę Kosowo. Film, który przyniósł mu pierwsze międzynarodowe uznanie, to "Czy łatwo być młodym?", który obalił wiele popularnych mitów o sowieckiej młodzieży. Juris przypadkowo nakręcił w lipcu 1985 roku fragmenty filmu z młodzieżą na koncercie rockowym, które zyskały pewną sławę, ponieważ pociąg powrotny do Rygi został poważnie zniszczony. Namierzył niektórych z młodych ludzi i wypytał ich o ich życie i aspiracje. Dwóch z nich zostało osądzonych i skazanych za wandalizm w pociągu, a Jurisowi udało się wmówić się na salę sądową, aby nakręcić proces. Film pobił rekordy frekwencji w Związku Radzieckim, a później był pokazywany na całym świecie. Współpraca Podnieksa z brytyjską telewizją (Central TV i Channel 4) była bardzo owocna, dając brytyjskim widzom wgląd i spostrzeżenia na temat wydarzeń w Związku Radzieckim. "Halo, czy nas słyszycie?", pięścioczęściowy dokument, był kręcony przez trzy lata: pokazywał niepokoje w Uzbekistanie, ocalałych z trzęsienia ziemi w Armenii, strajkujących robotników w Jarosławiu i byłych mieszkańców powracających do Czarnobyla. "Rozgrzane do czerwoności", pierwszy film z serii, otrzymał pożądane Prix Italia. Późniejsze filmy Podnieksa były budowane wokół narastających nastrojów nacjonalistycznych w krajach bałtyckich. "Ojczyzna" była inspirującym zapisem wylewu uczuć towarzyszącego Festiwalowi Pieśni na Łotwie, w Estonii i na Litwie, podczas którego masywne chóry śpiewały przejmująco piękne piosenki zakazane przez 50 lat. Podczas kręcenia kontynuacji "Ojczyzny" Podnieks i jego ekipa zostali ostrzelani przez snajpera podczas zamieszek w Rydze. Incydent, który do dziś budzi kontrowersje, jest badany przez łotewskie władze. Andris Slapins, wieloletni przyjaciel i współpracownik, zginął na miejscu, a Gvido Zvaigzne, który pracował z Jurisem przy filmie "Halo, czy nas słyszycie?", zmarł później w wyniku odniesionych obrażeń. Obaj dzielili kredyty za kamerę w filmie "Ojczyzna" z Podnieksem. Incydent został zarejestrowany na wideo i wyemitowany jako dodatek do "Ojczyzny". Podnieks wykorzystywał mieszankę wywiadów, muzyki i materiałów archiwalnych, aby stworzyć niepowtarzalną, poetycką formę dokumentu bez ingerencji lektora. W chwili tragicznej śmierci Podnieks opracowywał nowy projekt, który później został włączony do filmu "Niedokończone Sprawy" stworzonego przez jego współpracowników.

Najważniejsze dzieła (Juris Podnieks)

Cała filmografia (Juris Podnieks)