(Patrick Edlinger)

Patrick Edlinger, urodzony 15 czerwca 1960 roku w Dax, a zmarły 16 listopada 2012 roku w La Palud-sur-Verdon, był francuskim wspinaczem i alpinistą.

Słynący z wspinaczki solo (free solo), był jednym z pionierów wysokopoziomowej wspinaczki wolnej i w latach 80. jedną z pierwszych postaci medialnych w tej dyscyplinie. Kontakt ze wspinaczką miał od dziewiątego roku życia; w wieku czternastu lat zaczął trenować regularnie, by w wieku osiemnastu całkowicie poświęcić się tej pasji. Spędzając całe dnie na ścianach, zdarzało mu się – z braku partnerów do asekuracji – wspinać się solo. Wraz ze swoim przyjacielem, Patrickiem Berhaultem, wyróżniał się osiągnięciami trudnymi jak na ówczesne czasy, zapowiadając nowy sposób wspinania, w którym wymiar fizyczny jest równie istotny co stan ducha.

W 1982 roku Patrick Edlinger przybliżył wspinaczkę skalną szerokiej publiczności dzięki dokumentom Jeana-Paula Janssena emitowanym na całym świecie: „Life At Your Fingertips” oraz „Opéra Vertical”. Przedstawiono w nich wspinaczkę wolną oraz, częściowo, free solo na drogach z legendarnych miejsc, takich jak Buoux (Luberon) i wąwóz Verdon. Edlinger zaprezentował filozofię wspinania, w której łączą się hedonizm, szacunek i miłość do natury, przekraczanie własnych granic oraz zamiłowanie do ryzyka. Taki styl życia w połączeniu z jego młodzieńczym wyglądem wywarły głębokie wrażenie na odbiorcach. Stając się impulsem dla wspinaczkowej gorączki, Patrick Edlinger, znany jako „Le Blond”, nie był jedynie postacią medialną, lecz wspinaczem wysokiej klasy, który pokonywał solo drogi o trudności 8a oraz wytyczał trasy o ekstremalnej na tamte czasy trudności, sięgające 8b+/8c.

Będąc prawdziwą międzynarodową gwiazdą, Patrick Edlinger był w latach 80. ulubioną osobistością Francuzów według ankiety magazynu „Paris Match”, który relacjonował jego wyczyny. Gdy w 1985 roku spisano Manifest 19, potępiający rywalizację sportową, nie podpisał go. W 1986 roku zwyciężył w pierwszych międzynarodowych zawodach wspinaczkowych w Bardonechia, a następnie w 1988 roku w Snowbird w Utah. W tym samym czasie wraz z kilkoma przyjaciółmi uruchomił własną linię odzieży. W 1988 roku wyemitowano reklamę batonów zbożowych Grany z jego udziałem; była ona powtarzana w 1998, a później w 2004 roku. W lipcu 1994 roku wziął udział w dwóch oficjalnych zawodach UIAA: mistrzostwach w L'Argentière, gdzie zajął 34. miejsce, oraz w Serre Chevalier, gdzie uplasował się na 17. pozycji. W 1995 roku Patrick Edlinger uległ poważnemu wypadkowi podczas wspinaczki. Trenując w marsylskich kalankach na drodze 7b, pominął kilka punktów asekuracyjnych, po czym odpadł z chwytu i spadł z wysokości osiemnastu metrów. Doszło do zatrzymania akcji serca; został reanimowany przez obecnego na miejscu lekarza i ostatecznie skończyło się na kilku naderwaniach mięśni. Po tym zdarzeniu wycofał się z wspinaczki wyczynowej, jednak dla przyjemności nadal wspinał się w ósmym stopniu.

Od 1997 do 2000 roku był redaktorem naczelnym czasopisma wspinaczkowego „Roc'n Wall”, które ostatecznie zostało wchłonięte przez magazyn „Vertical”. Przestał wspinać się solo po narodzinach córki w 2002 roku, a od 2009 roku wraz z żoną prowadził pensjonat w regionie Verdon. W 2011 roku rozpoczął pisanie swojej biografii we współpracy z Jean-Michelem Asselinem, przyjacielem z 25 lat. Zmarł tragicznie w wypadku 16 listopada 2012 roku w swoim domu w La Palud-sur-Verdon w wieku 52 lat.