(André Glucksmann)

(André Glucksmann) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Les Glucksmann, une histoire de famille» (2026), «Les Glucksmann, une histoire de famille» (2026),

André Glucksmann (19 czerwca 1937 – 10 listopada 2015) był francuskim filozofem, działaczem i pisarzem. Był jedną z wiodących postaci nowych filozofów.

Glucksmann rozpoczął swoją karierę jako marksista, ale później odrzucił komunizm w popularnej książce „La Cuisinière et le Mangeur d'Hommes” (1975), a następnie stał się gorącym krytykiem Związku Radzieckiego i rosyjskiej polityki zagranicznej po upadku ZSRR. Był silnym zwolennikiem praw człowieka. W późniejszych latach sprzeciwiał się twierdzeniu, że islamski terroryzm jest wynikiem zderzenia cywilizacji między islamem a Zachodem.

André Glucksmann urodził się w 1937 roku w Boulogne-Billancourt, jako syn aszkenazyjskich Żydów pochodzących z Austro-Węgier. Jego ojciec pochodził z Czerniowców na północy Bukowiny, które później stały się częścią Rumunii, a obecnie znajdują się na Ukrainie, a jego matka z Pragi, która później stała się stolicą Czechosłowacji.

Ojciec Glucksmanna zginął podczas II wojny światowej, a jego matka i siostra były aktywne we francuskim ruchu oporu. Rodzina "nieco uniknęła deportacji do obozów" podczas Holokaustu, co wpłynęło na rozwijające się idee Glucksmanna dotyczące „państwa jako ostatecznego źródła barbarzyństwa”.

Uczęszczał do Lycée la Martinière w Lyonie, a następnie zapisał się do École normale supérieure de Saint-Cloud. Jego pierwsza książka, „Le Discours de la Guerre”, została opublikowana w 1968 roku.

W 1975 roku opublikował książkę antymarksistowską „La Cuisinière et le Mangeur d'Hommes” – z podtytułem „Réflexions sur l'État, le marxisme et les camps de concentration”, w której argumentował, że marksizm nieuchronnie prowadzi do totalitaryzmu, wykazując równoległości między zbrodniami nazizmu i komunizmu. W swojej kolejnej książce „Les maitres penseurs”, opublikowanej w 1977 roku i przetłumaczonej na język angielski jako „Master Thinkers” (Harper & Row, 1980), prześledził intelektualne uzasadnienie totalitaryzmu wstecz do idei sformułowanych przez różnych niemieckich filozofów, takich jak Fichte, Hegel, Marks i Nietzsche. W latach wojny w Wietnamie Glucksmann zyskał ogólnokrajową sławę, wyrażając swoje poparcie dla wietnamskich uchodźców morskich. Zaczął współpracować z Bernardem-Henri Lévy’m, krytykując komunizm. Oboje byli wcześniej znanymi marksistami. Wkrótce potem, wraz z innymi przedstawicielami swojego pokolenia, którzy odrzucili marksizm, zostali nazwani Nowymi Filozofami, termin ten ukuł Lévy.

W 1985 roku Glucksmann podpisał petycję do prezydenta Reagana, wzywając go do kontynuowania wsparcia dla Contras w Nikaragui. Po upadku muru berlińskiego Glucksmann stał się zwolennikiem wykorzystania energii jądrowej. W 1995 roku poparł wznowienie testów jądrowych przez Jacques’a Chiraca. Poparł interwencję NATO w Serbii w 1999 roku. Wzywał również do niepodległości Czeczenii.

W swojej książce „Dostoyevsky in Manhattan” Glucksmann twierdzi, że nihilizm, szczególnie taki, jaki został przedstawiony przez Dostojewskiego w jego powieściach „Biesy” i „Bracia Karamazow”, jest „charakterystyczną formą” współczesnego terroryzmu. Opierając się na dyktum Iwana Karamazowa, że „jeśli Boga nie ma, wszystko jest dozwolone”, Glucksmann argumentuje, że: „wewnętrzną naturą nihilistycznego terroryzmu jest to, że wszystko jest dopuszczalne, niezależnie od tego, czy Bóg istnieje i ja jestem jego przedstawicielem, czy Bóg nie istnieje i ja zajmuję jego miejsce.”…

Źródło: Artykuł „André Glucksmann” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (André Glucksmann)

Cała filmografia (André Glucksmann)