Joe Frazier (Joe Frazier)

Joseph William „Joe” Frazier, znany jako „Smokin” Joe, to były olimpijski i światowy mistrz bokserski w wadze ciężkiej, którego profesjonalna kariera trwała od 1965 do 1976 roku, z krótkim powrotem na ring w 1981 roku.

Frazier wyrósł na pretendenta w połowie lat 60., pokonując Jerry’ego Quarry’ego, Oscara Bonavenę, Bustera Mathisa, Eddiego Machena, Douga Jonesa i Jimmy’ego Ellisa w drodze do zdobycia tytułu niekwestionowanego mistrza wagi ciężkiej w 1970 roku, a następnie pokonując Muhammada Alego w niezwykle wyczekiwanej „Walce Stulecia” w 1971 roku. Dwa lata później Frazier stracił tytuł, zostając znokautowanym przez George’a Foremana. Podjął próbę powrotu, pokonując Joe Bugnera, przegrywając rewanż z Alim oraz ponownie zwyciężając nad Quarrym i Ellisem.

Ostatnia walka Fraziera o tytuł mistrza świata odbyła się w 1975 roku, jednak przegrał on z Alim w ich brutalnym, rozstrzygającym pojedynku. Zakończył karierę w 1976 roku po drugiej porażce z Foremanem. W 1981 roku powrócił na ring, walcząc tylko raz, przed ostatecznym przejściem na emeryturę. International Boxing Research Organization (IBRO) uznaje Fraziera za jednego z dziesięciu najwybitniejszych bokserów wagi ciężkiej wszech czasów. Został wprowadzony do International Boxing Hall of Fame oraz World Boxing Hall of Fame.

Styl Fraziera często porównywano do stylu Henry’ego Armstronga – opierał się on na unikach, wymiatach i wycieńczaniu przeciwników nieustanną presją. Jego najbardziej znanym ciosem był potężny lewy hak, którym zdobył większość swoich nokautów. W zestawieniu ze stylem Alego był on na tyle bliski ideału „brutala”, że niektórzy dziennikarze i media opisywali ich walki jako odpowiedź na klasyczne pytanie: „Co się stanie, gdy bokser spotka się z wojownikiem?”.

Po zakończeniu kariery Frazier wystąpił w kilku hollywoodzkich filmach oraz w dwóch odcinkach „Simpsonów”. Jego syn, Marvis, również został bokserem – trenowany przez samego ojca – choć nie zdołał powtórzyć jego sukcesów. Frazier nadal szkoli zawodników w swojej siłowni w Filadelfii. W późniejszych latach kontynuował swoją zaciekłą rywalizację z Alim, w ramach której obaj okresowo wymieniali obelgi, co przeplatały krótkie chwile pojednania.