(Nathaniel Dorsky)

(Nathaniel Dorsky) - Director znany z pracy przy tego typu projektach: «Autumn» (2015), «Autumn» (2015), «Ode» (2017), «Ode» (2017), «Terce» (2021),

Wychowany w Nowym Jorku na solidnej dawce westernów i filmów dokumentalnych Disney’a „Prawdziwe przygody”, Nathaniel Dorsky rozpoczął kręcenie filmów 8mm w wieku jedenastu lat. W 1963 roku, tuż po ukończeniu 20 lat, nakręcił „Ingreen”, odważną psychodramę symboliczną o seksualnym dojrzewaniu młodego mężczyzny. Podczas premiery tego filmu poznał Jerome’a Hilera, który wkrótce został jego partnerem życiowym i główną inspiracją dla jego twórczości. („Kręciliśmy filmy dla siebie nawzajem” – powiedział niedawno Hiler). W 1971 roku obaj przeprowadzili się do San Francisco, gdzie mieszkają do dziś. W tym samym czasie Dorsky wszedł w dziesięcioletnią przerwę w twórczości. Powrócił w 1982 roku z „Godzinami dla Jerome’a”, 55-minutowym filmem skompilowanym z materiałów nakręconych między 1966 a 1970 rokiem. Podobnie jak wszystkie późniejsze prace Dorsky’ego, jest to rodzaj lirycznego poematu filmowego, całkowicie niemy i zakorzenionego w wielowiekowej tradycji sztuki dewocyjnej (w tym przypadku – średniowiecznych iluminowanych manuskryptów i ksiąg modlitw).

Reszta lat osiemdziesiątych upłynęła Dorsky’emu na eksperymentach z nowymi formami i materiałami: „Alaya” z 1987 roku składa się wyłącznie z ujęć ruchomego piasku, a „Ariel” z 1983 roku, który miał rzadki publiczny pokaz na tegorocznym Nowojorskim Festiwalu Filmowym, to piękny film ręcznie wywołany, pełen cienkich, drżących linii pionowych i kołyszących się linii poziomych. Dopiero z „Triste” z 1996 roku – zmontowanym z ponad 20 lat materiałów filmowych – Dorsky, jak to sam wyraził, w pełni osiągnął „poziom języka filmowego, do którego dążyłem”. Od tego czasu stworzył 16 świetlistych, trudnych do opisania krótkich filmów, z których każdy ma swój własny, odrębny ton i odcienie. W filmach takich jak „Compline” (09), „August and After” (12) oraz jego dwóch najnowszych tytułach, „Spring and Song”, Dorsky tworzy to, co często nazywa „pływającym światem”, w którym sceny uliczne, wnętrza domów, łąki, rzeki i lasy przekształcają się w place zabaw dla światła, koloru i cienia. W dziedzinie często zdominowanej przez frenetyczny montaż i/lub przedłużoną statyczność, filmy Dorsky’ego rozwijają się powoli, ale stale w rodzaju cichego zawieszenia. Są często próbami zrobienia światłem i teksturą tego, co w swojej książce „Devotional Cinema” Dorsky chwalił Mozarta za osiągnięcie poprzez zmiany tonacji i linie melodyczne: „połączyć styl z ludzką przemianą materii w każdym szczególe”.

Najważniejsze dzieła (Nathaniel Dorsky)

Cała filmografia (Nathaniel Dorsky)