(Chet Huntley)

(Chet Huntley) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Executive Suite» (1954), «Executive Suite» (1954),

Huntley rozpoczął swoją karierę w radiowych serwisach informacyjnych w 1934 roku w stacji KIRO AM w Seattle, pracując później w stacjach radiowych w Spokane (KHQ) i Portland. W latach 1936–37 pracował w Portland w KGW-AM, należącej do The Oregonian, dziennika wydawanego w tym mieście. W KGW był redaktorem, prezenterem wiadomości i spikerem. W 1937 roku przeszedł do stacji KFI w Los Angeles, a w latach 1939–1951 pracował w CBS Radio, następnie od 1951 do 1955 roku w ABC Radio. W 1955 roku dołączył do sieci NBC Radio, gdzie kierownictwo postrzegało go jako „drugiego Eda Murrowa”.

W 1956 roku relacjonowanie krajowych konwencji partii politycznych było powodem do wielkiej dumy dla rozwijających się organizacji informacyjnych nadawców. Kierownictwo NBC News starało się przeciwdziałać rosnącej popularności Waltera Cronkite'a z CBS, który odniósł sukces oglądalności podczas konwencji w 1952 roku. Zdecydowano o zastąpieniu ówczesnego głównego prezentera, Johna Camerona Swayze'a, jednak pojawił się spór co do tego, kto powinien objąć to stanowisko. Dwoma głównymi kandydatami byli Huntley i David Brinkley. Ostatecznie postanowiono, aby obaj mężczyźni dzielili to zadanie. Chemia między nimi była widoczna od samego początku – rzeczowy styl prezentacji Huntleya kontrastował z ciętym dowcipem Brinkleya.

Sukces ten szybko doprowadził do zastąpienia Swayze'a przez ten duet w wieczornym programie informacyjnym sieci. Postanowiono, że program będą wspólnie prowadzić obaj mężczyźni: Huntley z Nowego Jorku, a Brinkley z Waszyngtonu. „The Huntley-Brinkley Report” wystartował w październiku 1956 roku i szybko stał się hitem oglądalności. Słynne pożegnanie: „Dobranoc, Davidzie” – „Dobranoc, Checie... i dobranoc dla NBC News”, zostało opracowane przez producenta programu, Reuvena Franka. Choć początkowo obaj prezenterzy go nie lubili, pożegnanie to stało się legendarnym. Huntley i Brinkley sami zyskali ogromną sławę; ankiety wskazywały, że są bardziej rozpoznawalni niż John Wayne, Cary Grant, Jimmy Stewart czy The Beatles. Towarzyski Huntley pozostał sobą – jeden z przyjaciół komentował w 1968 roku: „Chet jest ciepły, przyjacielski, skromny, on jest po prostu cholernie miły”.

W kwietniu 1956 roku, przed konwencjami politycznymi, które przyniosły mu rozgłos, Huntley zaczął prowadzić nowy, półgodzinny program pt. „Outlook”, produkowany przez Reuvena Franka. Program był emitowany przez siedem lat, później zmienił nazwę na „Chet Huntley Reporting” i często poruszał tematy segregacji rasowej oraz praw obywatelskich. W styczniu 1962 roku program został przeniesiony z niedzielnego wieczornego pasma informacyjnego do czasu największej oglądalności (prime time).

Huntley napisał wspomnienia z dzieciństwa spędzonego w Montanie pt. „The Generous Years: Remembrances of a Frontier Boyhood”, opublikowane przez Random House w 1968 roku. Zaangażował się również w działalność nowojorskiej agencji reklamowej Levine, Huntley, Schmidt, Plapler & Beaver, uzyskując 10 procent udziałów w agencji w zamian za użyczenie swojego nazwiska w papierze firmowym i obecność na niektórych spotkaniach. Prowadził własną farmę bydła w Stockton w New Jersey, gdzie przez krótki czas w 1964 roku sprzedawano wołowinę z jego hodowli promowaną jego nazwiskiem, dopóki sieć nie interweniowała z powodu konfliktu interesów i kwestii promocyjnych.

Ostatnia audycja Huntleya w NBC News została wyemitowana w piątek, 31 lipca 1970 roku. Powrócił do Montany, gdzie zaprojektował i zbudował Big Sky – ośrodek narciarski na południe od Bozeman, który otwarto w grudniu 1973 roku.

Najważniejsze dzieła (Chet Huntley)

Cała filmografia (Chet Huntley)