(Eduardo Arroyo)

Eduardo Arroyo Rodríguez (26 lutego 1937 – 14 października 2018) był hiszpańskim malarzem i grafikiem. Działał również jako pisarz i scenograf. Arroyo jest uważany za jednego z najważniejszych przedstawicieli realizmu zaangażowanego politycznie.

Arroyo urodził się w Madrycie i z wykształcenia był dziennikarzem, kończąc w 1958 roku szkołę dziennikarską w Madrycie. Po studiach, z powodu rosnącej pogardy dla frankistowskiej Hiszpanii, w wieku 21 lat wyemigrował do Paryża. Początkowo pracował jako autor i dziennikarz, lecz wkrótce zdecydował się poświęcić malarstwu.

W Paryżu zaprzyjaźnił się z przedstawicielami młodej sceny artystycznej, zwłaszcza z Gillesem Aillaudem, z którym później współpracował przy tworzeniu scenografii, takich jak „Vivre et laisser mourir ou la fin tragique de Marcel Duchamp” – dzieło w ośmiu częściach, mające na celu krytykę współczesnej sztuki francuskiej. Zaprzyjaźnił się również z Joanem Miró. W 1964 roku odniósł sukces dzięki swojej pierwszej ważnej wystawie. Zdominował główną powystawową wystawę sztuki hiszpańskiej z okresu po Franco na Biennale w Wenecji w 1976 roku. Nastąpiły po niej ponad dwie dekady sukcesów krytycznych i komercyjnych. Na starość artysta, bezkompromisowy ideologicznie i twórczo, pozostawał tak samo aktywny jak dawniej.

Pod względem stylistycznym prace Arroyi, w przeważającej mierze ironiczne i kolorowe, znajdują się na styku nurtów nouvelle figuration (figuracji narracyjnej) oraz pop-artu. Charakterystyczną cechą jego przedstawień jest ogólny brak głębi przestrzennej i spłaszczenie perspektywy.

Arroyo stał się szeroko znany również dzięki licznym pracom scenograficznym, a częściowo także projektom kostiumów. W tym zakresie od 1969 roku współpracował szczególnie z reżyserem Klausem Michaelem Grüberem, który zachęcał go do tej działalności. Arroyo tworzył scenografie między innymi dla Piccolo Teatro w Mediolanie, Opery Paryskiej (w 1976 roku do „Walkirii” Richarda Wagnera), Schaubühne am Lehniner Platz w Berlinie oraz dla Festiwalu w Salzburgu (w 1991 roku do „Z martwego domu” Leoša Janáčka).

W 1982 roku otrzymał Hiszpańską Narodową Nagrodę w dziedzinie sztuk plastycznych.

Sztuka teatralna Arroyi pt. „Bantam” z wielkim sukcesem zadebiutowała w 1986 roku w Bayerisches Staatsschauspiel (Residenztheater) w Monachium, w reżyserii jego przyjaciela Grübera, z oprawą scenograficzną i kostiumami autorstwa Aillauda i Antonio Recalcati.

Wystawiając swoje prace od 1961 roku, Arroyo prezentował je na wystawach na całym świecie, w tym w Neue Gesellschaft für Bildende Kunst w Berlinie (1971), Centre Pompidou w Paryżu (1982), Muzeum Solomona R. Guggenheima w Nowym Jorku (1984), Museum für Kunst und Kulturgeschichte w Dortmundzie (1987), Institut Valencià d'Art Modern w Walencji (1989) oraz Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía w Madrycie (1998). Ostatnią wystawę indywidualną odbył w Fundación ENAIRE w Santander w Hiszpanii (2021–22). Obrazy Arroyi znajdują się w Museo de Arte Contemporáneo w Madrycie. Jego najsłynniejsze dzieło, „Vestido bajando la escalera”, znajduje się w kolekcji Institut Valencià d'Art Modern w Walencji.

Źródło: Artykuł „Eduardo Arroyo” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA 3.0.