Patrick Holt (Patrick Holt)

Urodzony jako Patrick George Parsons, Patrick spędził część dzieciństwa w Indiach u swojego wuja. Następnie trafił do Christ's Hospital, słynnej angielskiej szkoły charytatywnej, gdzie zacieśnił przyjaźń z chłopcem z tego samego internatu, przyszłą gwiazdą kina, Michaelem Wildingiem. Niektórzy uważali, że Holt był lepszym aktorem. Karierę rozpoczął w teatrach repertuarowych, a w 1939 roku otrzymał główną rolę na londyńskiej scenie. Wybuch II wojny światowej zmusił go do wstąpienia do armii, co przerwało jego rozwój w teatrze. Służył w Birmie, Singapurze i Indiach, często biorąc udział w tajnych misjach na tyłach wroga. Do końca wojny Patrick awansował do stopnia podpułkownika. Po wojnie dołączył do szkoły aktorskiej J. Arthura Ranka i ugruntował swoją pozycję jako czołowy aktor drugoplanowych produkcji lat 50. (tzw. „filmów klasy B”). Quinlan nazwał go „Dennisem Price’em filmów klasy B”. Przekształcając swój warsztat w stronę ról charakterystycznych, kontynuował karierę do późnej starości, występując w teatrze, telewizji oraz kinie; w chwili śmierci wciąż figurował w katalogu castingowym Spotlight. Jego pierwszą żoną była aktorka Sonia Holm. W 1955 roku poślubił Sandrę Dorne, z którą okazjonalnie grał w jednym filmie. Małżeństwo było szczęśliwe, a mówi się, że Patrick nigdy nie podniósł się po jej śmierci w Boże Narodzenie 1992 roku.

- mini biografia IMDb autorstwa: Rex Sweeny (opracował T Behr)

Twierdził, że został aktorem, ponieważ chciał grać w filmach. Karierę zaczął w teatrze repertuarowym w Hull, gdzie spędził dwa lata, zanim przeniósł się do Croydon Rep, który znajdował się blisko Londynu, co ułatwiało wizyty agentów i skautów talentów. Dzięki temu otrzymał swoją pierwszą filmową rolę w „Powrocie żaby” (1938), grając kadeta w szkole policji słuchającego wykładu inspektora (Gordon Harker). Nie tylko otrzymał 5 funtów za dwa dni pracy i kilka kwestii, ale Harker, dostrzegając jego talent, porozmawiał z jego agentem, który zaprosił Patricka na spotkanie i zaoferował mu rolę Lorda Talmadge'a w filmie „Miecz honoru”. Patrick zawsze cierpiał na astmę i częściowo z tego powodu, a częściowo dlatego, że grał w hitowym spektaklu w West Endzie, uznano, że jego obecność wpłynie pozytywnie na morale publiczne. Jego wezwanie do służby wojskowej zostało dwukrotnie odroczone, ale za trzecim razem, podczas badania lekarskiego, mimo świszczącego oddechu spowodowanego astmą, otrzymał kategorię A.1 (pełna sprawność). Podczas szkolenia na Salisbury Plain, mieszkając w namiotach i z dala od niepokoju o kolejną rolę i wynagrodzenie, przestał mieć problemy z astmą. W szkole ukończył kurs szkolenia oficerskiego, więc szybko został mianowany starszym kanonierem. Do końca wojny awansował na podpułkownika. Po demobilizacji porozmawiał z siostrą Leslie Howarda, która kierowała castingami w Rank; ta skierowała go do reżysera Briana Desmonda Hursta, który kręcił film „Głodkie wzgórze”. Patrick pojawił się na rozmowie, mając na sobie jedynie mundur i źle dopasowany garnitur z demobilu. Brian powiedział, że ponieważ film jest prawie ukończony, może mu zaoferować jedynie małą rolę ordynansa. Spodziewał się, że Patrick odmówi, ale ten przyjął ofertę, co stało się jego pierwszą wymienioną w napisach rolą filmową i zapoczątkowało jego karierę w kinie.

- mini biografia IMDb autorstwa: Tonyman 5