(Piero Bargellini)

Pierfrancesco Bargellini (Arezzo, 1940-1982), znany również jako Piero, kupił swój pierwszy aparat filmowy w wieku 20 lat i skierował go na swoje młodzieńcze pasje: samochody i motocykle wyścigowe. Kilka lat później poznał Marco Melaniego, który został jego towarzyszem filmowym i aktorem w jego filmach. Zaczął zdobywać uznanie w świecie filmowców amatorskich i wygrał nagrodę na festiwalu w Montecatini. Wśród członków jury był Massimo Bagicalupo, założyciel Cooperativa cinema indipendente, który zaprosił Bargelliniego do wkroczenia w nowo powstały świat włoskiego kina podziemnego. Pracując jako agronom w Urzędzie Melioracji Doliny Chiana, kontynuował kręcenie filmów w wolnym czasie, ale wkrótce potem, dzięki zainteresowaniu i wsparciu magazynów „Cinema & Film” oraz grupy „Filmstudio 70”, porzucił pracę i przeniósł się do Rzymu. Tam, na początku lat 70., sporadycznie pracował dla RAI i kontynuował swoją działalność jako niezależny reżyser w świecie podziemnego kina. W tym okresie spotkały go liczne niepowodzenia z prawem i w 1975 roku uciekł do Turcji z żoną Orianą i córką Rebeccą. Po powrocie do Włoch kontynuował eksperymenty, notując swoje odkrycia w serii notatników i bezskutecznie próbując znaleźć finansowanie dla różnych projektów programów eksperymentalnych dla Rai. Bertolucci i Storaro konsultowali się z nim podczas przygotowań do filmu La Luna (1981), próbując rozwiązać problemy z różnymi efektami specjalnymi. Jednak Bargellini stopniowo tracił kontakt ze światem kina, a wkrótce potem zaczęły się jego problemy z prawem. Został znaleziony martwy, oficjalnie z powodu przedawkowania, o świcie 10 lipca 1982 roku.