Marco Bellocchio (Marco Bellocchio) - , Scenariusz, Reżyser, Nowela filmowa, Scenarzysta, Autor historii, Autor scenariusza oryginału, Producent, Twórca znany z pracy przy tego typu projektach: «Vincere» (2009), «Vincere» (2009), «Devil in the Flesh» (1986), «Diabeł wcielony» (1986), «Dormant Beauty» (2012),
Marco Bellocchio (ur. 9 listopada 1939 r. w Bobbio) jest włoskim reżyserem filmowym, scenarzystą i aktorem.
Urodzony w Bobbio, niedaleko Piacenzy, Marco Bellocchio otrzymał surowe katolickie wychowanie – jego ojciec był prawnikiem, a matka nauczycielką. Rozpoczął studia filozoficzne w Mediolanie, lecz następnie zdecydował się wstąpić do szkoły filmowej. W 1965 roku nakręcił swój pierwszy film, „Pięści w kieszeniach” (I pugni in tasca, laureat Srebrnego Żagla na Festiwalu Filmowym w Locarno w 1965 r.), sfinansowany przez członków rodziny i nakręcony na ich posesji.
Do filmów Bellocchia należą m.in. „Chiny są blisko” (1967), „Sbatti il mostro in prima pagina” (1972), „W imię ojca” (Nel Nome del Padre – satyra na katolicki internat, wykazująca podobieństwa do filmu „If....” Lindsaya Andersona) (1972), „Marsz zwycięstwa” (1976), „Skok w ciemność” (1980), „Henryk IV” (1984), „Diabeł w ciele” (1986) oraz „Uśmiech mojej matki” (2002), opowiadający historię zamożnego włoskiego artysty, „domyślnego marksisty i ateisty”, który nagle odkrywa, że Watykan proponuje kanonizację jego nienawidzonej matki. W 1991 roku za film „Przekonanie” otrzymał Srebrnego Niedźwiedzia – Specjalną Nagrodę Jury na 41. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie. W 1995 roku wyreżyserował dokument o Czerwonych Brygadach oraz porwaniu i morderstwie Aldo Moro pt. „Broken Dreams”. W 2003 roku nakręcił pełnometrażowy film o tej samej tematyce pt. „Dzień dobry, noc”. W 2006 roku jego film „Reżyser wesela” był prezentowany w sekcji Un Certain Regard na Festiwalu Filmowym w Cannes. W 1999 roku otrzymał Nagrodę Honorową za wkład w rozwój kina na 21. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Moskwie. W 2009 roku wyreżyserował film „Vincere”, który znalazł się w konkursie głównym Festiwalu Filmowego w Cannes. Ukończył również „Sorelle Mai”, film eksperymentalny kręcony przez dziesięć lat, w którym studenci sześciu oddzielnych warsztatów grali samych siebie. We wrześniu 2011 roku na 68. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji został uhonorowany Złotym Lwem za całokształt twórczości. Jego film z 2012 roku, „Uśpione piękno”, został wytypowany do walki o Złotego Lwa na 69. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji. 6 września 2012 roku, po premierze swojego kontrowersyjnego filmu o głośnej sprawie eutanazji, Bellocchio potępił ingerencję Kościoła katolickiego w politykę. Film podejmuje temat eutanazji i trudności z legislacją dotyczącą końca życia we Włoszech, w których granicach znajduje się Watykan. Tematyka ta była inspirowana sprawą Eluany Englaro. Po decyzji jury Festiwalu Filmowego w Wenecji, które wykluczyło film z walki o Złotego Lwa, Bellocchio wystosował ostrą krytykę pod adresem przewodniczącego Michaela Manna.