(Del Newman)

Derrick Martin „Del” Newman (5 października 1930 – 10 sierpnia 2020) był brytyjskim dyrygentem, aranżerem orkiestrowym i producentem muzycznym. Jego aranżacje orkiestrowe pojawiały się w utworach wielu artystów rockowych i popowych od lat 60. do lat 90., w tym Cat Stevensa, Eltona Johna, Carly Simon i Rod Stewarta. Jego twórczość obejmowała również ścieżki dźwiękowe do hollywoodzkich filmów oraz musicali z West Endu.

Newman urodził się w Londynie jako Derrick Martin Morrow. Jego ojciec był lekarzem pochodzenia zachodnioafrykańskiego, a matka irlandzką pielęgniarką. Został adoptowany przez rodzinę Newmanów, gdy miał zaledwie kilka miesięcy. W wieku siedmiu lat zaczął uczyć się gry na wiolonczeli i pianinie.

Po służbie w Royal Navy studiował muzykę na uniwersytetach w Exeter i Londynie, a następnie w Trinity College of Music, gdzie zdecydował się wyspecjalizować w kompozycji i dyrygowaniu. Pobierał lekcje m.in. u kompozytorki Elisabeth Lutyens i dyrygenta Antala Dorátiego.

Newman pracował nad debiutanckim albumem gitarzysty Gordona Giltrapa z 1968 roku, a następnie przygotował aranżacje smyczkowe do albumów Cat Stevensa „Tea for the Tillerman” (1970) oraz „Teaser and the Firecat” (1971). Oprócz współpracy z Eltonem Johnem, Carly Simon i Rod Stewartem, w latach 70. Newman tworzył aranżacje orkiestrowe do albumów Ashy Puthli, Petera Framptona, Harry'ego Nilssona, Paula Simona, Scotta Walkera, Donovana, 10cc, George'a Harrisona, Briana Protheroe oraz wielu innych artystów. Odnosząc się do pełnej wyczucia pracy Newmana nad albumem Johna „Goodbye Yellow Brick Road”, autor James E. Perone porównuje „w pełni zintegrowany” charakter ich współpracy do aranżacji muzycznych George'a Martina dla The Beatles.

Newman dyrygował orkiestrą w utworze George'a Martina do piosenki przewodniej z filmu o Jamesie Bondzie „Żyj i pozwól umrzeć” (1973), wykonanej przez Paula McCartneya i zespół Wings. Dyrygował również orkiestrą w dokumencie McCartneya „One Hand Clapping” z 1974 roku oraz na albumie koncertowym wydanym w 2024 roku.

Wśród swoich projektów jako producent muzyczny, Newman stworzył album Scotta Walkera „Stretch” z 1973 roku, który zawierał jego kompozycję „Someone Who Cared”. Był również producentem debiutanckiego, solowego albumu Ashy Puthli z 1973 roku. W 1980 roku Newman napisał orkiestrację i poprowadził orkiestrę podczas wykonania włoskiego utworu „Non So Che Darei” na Eurowizji, napisanego i wykonanego przez Alana Sorrentiego. Piosenka zajęła 7. miejsce.

W latach 2000. Newman wycofał się z nagrań, aby skupić się na nauczaniu. Jego autobiografia „A Touch from God: It's Only Rock & Roll” została opublikowana w 2010 roku. W październiku 2015 roku otrzymał Gold Badge Award od Brytyjskiej Akademii Autorów Piosenek, Kompozytorów i Autorów za wkład w muzykę w Zjednoczonym Królestwie. Zmarł w wieku 89 lat 10 sierpnia 2020 roku w Carmarthen w Walii.