Klod Nugaro (Claude Nougaro)

Claude Nougaro (9 września 1929 – 4 marca 2004) był francuskim piosenkarzem jazzowym i poetą.

Claude Nougaro urodził się w Tuluzie; jego ojcem był szanowany francuski śpiewak operowy, Pierre Nougaro, a matką nauczycielka gry na pianinie, Liette Tellini. Dziadkowie ze strony matki byli Włochami; dziadek urodził się w Livorno w Toskanii, a babcia w San Damiano d'Asti w Piemoncie. Wychowywali go dziadkowie w Tuluzie, gdzie w radiu słuchał m.in. Glenna Millera, Édith Piaf i Louisa Armstronga. W 1947 roku nie zdał egzaminu maturalnego (baccalaureat) i rozpoczął karierę dziennikarską, pisząc dla różnych czasopism, w tym dla „Le Journal des Curistes” w Vichy oraz „L'Echo d'Alger”. Jednocześnie pisał piosenki dla Marcela Amonta („Le barbier de Belleville”, „Le balayeur du roi”) i Philippe'a Claya („Joseph”, „La sentinelle”). Poznał Georgesa Brassensa, który został jego przyjacielem i mentorem.

W 1949 roku odbył służbę wojskową w Legionie Cudzoziemskim w Rabacie w Maroku.

Swoje teksty przesyłał Marguerite Monnot, kompozytorce Édith Piaf, która opatrzyła je muzyką („Méphisto”, „Le Sentier de la guerre”). W 1959 roku zaczął zarabiać na życie śpiewem w paryskim kabarecie Lapin Agile na Montmartre.

W 1962 roku postanowił sam śpiewać własne utwory: „Une petite fille” oraz „Cécile ma fille” (dedykowaną córce urodzonej w 1962 roku oraz żonie Sylvie, którą poznał w Lapin Agile). Piosenki te natychmiast przyniosły mu rozgłos wśród szerszej publiczności, do której zaczął docierać już wcześniej, występując na koncertach Dalidy. W 1963 roku wypadek samochodowy unieruchomił go na kilka miesięcy. W roku następnym udał się w podróż do Brazylii, a następnie wystąpił w prestiżowych salach: Olympia i Théâtre de la Ville w Paryżu oraz Palais d'Hiver w Lyonie. Po śmierci przyjaciela, Jacques'a Audiberti, w 1965 roku Nougaro napisał utwór hołdowniczy „Chanson pour le maçon”. Wydarzenia maja 1968 roku zainspirowały go do stworzenia pełnego pasji utworu „Paris Mai” – apelu o życie, który został zakazany w radiu. W tym samym roku nagrał swój pierwszy album na żywo w Olympia: „Une soirée avec Claude Nougaro”.

Jego kariera rozwijała się pomyślnie, a sukcesy sypały się jeden po drugim: „Le jazz et la java”, „Tu verras”, „Île de Ré”, „Armstrong”, „Toulouse”, „Petit taureau”. Jednak w 1984 roku firma nagraniowa nie odnowiła z nim kontraktu. Nougaro wyjechał do Nowego Jorku w poszukiwaniu inspiracji, gdzie napisał i nagrał sfinansowaną z własnych środków płytę „Nougayork”, której ogromny sukces był zaskoczeniem. W 1988 roku nagrody Victoires de la musique uhonorowały go w kategoriach „najlepszy album” i „najlepszy artysta”, a między 1993 a 1997 rokiem wydał trzy nowe albumy.

Po 1995 roku, kiedy przeszedł operację serca, jego stan zdrowia pogorszył się. W 2003 roku choroba uniemożliwiła mu wystąpienie na Festival du Verbe w Tuluzie. Od 1998 do 2004 roku poświęcał się głównie koncertom i festiwalom, poza wydaniem albumu na rzecz dzieci cierpiących na AIDS. Po kolejnej operacji na początku 2004 roku zmarł w marcu na raka w wieku 74 lat.