(Germán Cobos)

(Germán Cobos) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Law of Desire» (1987), «Prawo pożądania» (1987), «Cria!» (1976), «Nakarmić kruki» (1976), «El Secreto del capitán O'Hara» (1968),

Germán Sánchez Hernández-Cobos (7 lipca 1927 – 12 stycznia 2015) był płodnym hiszpańskim aktorem, występującym w wielu europejskich filmach. Syn aktora teatralnego Fernando Cobosa, spędził część dzieciństwa w San Sebastián. Rozpoczął studia architektoniczne, a w 1949 roku dołączył do Teatro Español Universitario (TEU), mając już powołanie aktorskie. Po przeprowadzce do Madrytu, gdzie zapisał się w Szkole Sztuki Dramatycznej i Państwowej Szkole Filmowej, zadebiutował na ekranie w 1951 roku w filmie Juana de Orduñy „La leona de Castilla”. Wkrótce potem został zaangażowany jako młody galan w trupie komediowej Lilí Murati, węgierskiej aktorki, która osiadła w Hiszpanii. Odnosił sukcesy na scenie, zarówno w komediach, takich jak „Towarzysz” i „Noc u pani”, jak i w dramatach, takich jak „Śmierć Dantona”.

Pomimo tego udanego okresu jako aktor teatralny, jego prawdziwa sława w latach 50. i 60. przypadła na kino, gdzie grał role twardych bohaterów. Jego rozległa filmografia obejmuje prawie sto filmów. Po występie w „Locie 971” Rafaela J. Salvii w 1953 roku, nakręcił takie filmy jak „Pocałunek Judasza”, „Patrol”, „Drugie życie kapitana Contrerasa” i „Sznur więźniów” w reżyserii Rafaela Gila i Pedro Lazagi. Od 1955 roku spędził kilka lat we Włoszech, występując w „Niewolnicach Kartaginy”, „Susanie czystej rasy” i innych filmach komercyjnych. Wróciwszy do Hiszpanii, zagrał u boku Sary Montiel w „Carmen de Ronda” w reżyserii Tulio Demichellego w 1959 roku. Następnego roku wystąpił w melodramacie „Ama Rosa” w reżyserii Leóna Klimowskiego, u boku Imperio Argentiny.

Jego występy na scenie stały się rzadsze. W latach 60. wystąpił w „Prawach kobiety”, następnie w komedii „Przystojny, wolny i Hiszpan”, a od lat 80. w „Ordás król i jego występki”, „Kochanka jego lorda” i „Markiza Rosalinda”.

Wśród reszty jego obszernej filmografii, najbardziej znane to „Taksówka do Tobruku”, ważna koprodukcja, w której wystąpił u boku Hardy'ego Krugera, Lino Ventury i Charlesa Aznavoura, również nakręcona w 1960 roku, a także „O piątej po południu” J. A. Bardema; „Piękna Lola” Alfonso Balcázara, ponownie jako partner Sary Montiel; „Dolina mieczy” Javiera Setó, oba z 1962 roku; „Buntowniczka” José Díaza Moralesa (1963); „Las Vegas, 500 milionów” Isasi-Isasmendiego (1968); „Marianela” Angelino Fonsa (1972); „Hoduj kruki” Carlosa Saury (1975); „Most” Bardema (1976); „Samotni o świcie” José Luisa Garci (1977); „Prawo pożądania” Pedro Almodóvara (1987); „Powiew przestępstwa” I. Isasmendiego (1987); „Parasol dla trzech” Felipe Vegi (1992) i „Z ust do ust” Manuela Gómeza Pereiry (1995).

Spędził kilka sezonów na emeryturze, prowadząc zakład gastronomiczny w La Granja de San Ildefonso (Segowia). W telewizji w 1995 roku wziął udział w serialu „Villarriba y Villabajo”.

Najważniejsze dzieła (Germán Cobos)

Cała filmografia (Germán Cobos)