Antonio Iranzo (Antonio Iranzo)

Antonio Iranzo (Antonio Iranzo) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Delusions of Grandeur» (1971), «Mania Wielkości» (1971), «Who Can Kill a Child?» (1976), «Czy zabiłbyś dziecko?» (1976), «Freedomfighters» (1996),

Antonio Iranzo (4 maja 1930 – 7 lipca 2003) był hiszpańskim aktorem filmowym, który wystąpił w 77 pełnometrażowych filmach. Zyskał popularność dzięki rolom w „Wyspie potępieńców” (Island of the Damned) oraz „Dziewięciu rzeźnikach” (Cut-Throats Nine).

Iranzo rozpoczął swoją karierę artystyczną w teatrze, pracując jednocześnie jako spiker radiowy. Później dołączył do zespołu Nurii Espert, a swój debiut filmowy zaliczył w 1963 roku w filmie „Dziewczyna z autostopu” (La chica del auto-stop) w reżyserii Miguela Llucha.

Jego budowa ciała i chrypliwy głos pomogły mu w zdobywaniu ról drugoplanowych w wielu filmach, m.in. w „Legendzie o burmistrzu Zalamei” (The Legend of Mayor of Zalamea, 1973) Mario Camusa, „Regencie” (The Regent, 1974) Gonzalo Suáreza, „Kto może zabić dziecko?” (Who Can Kill a Child?, 1975) Narciso Ibáñeza Serradora, „Ukrytych przyjemnościach” (Hidden Pleasures, 1977) oraz „Tytoniowym sklepie w Vallecas” (The tobacconist of Vallecas, 1986) – oba ostatnie w reżyserii Eloya de la Iglesia – a także w miniserialu telewizyjnym „Jeźdźcy świtu” (Riders of the Dawn, 1990) i filmie „Libertarias” (1996) Vicente Arandy.

Iranzo prowadził uznaną karierę sceniczną, w której szczególnie wyróżniały się jego interpretacje klasyków ze Złotego Wieku. Wśród sztuk, w których wystąpił, znalazły się: „Tartuffe” (1969) Adolfo Marsillacha i Moliera, „Gwiazda Sewilli” (The Star of Seville, 1958) Felixa Lope de Vegi, „Andorra” (1971) Maxa Frischa, „Kwiat świętości” (Flower of Holiness, 1973) Adolfo Marsillacha, „Zupa z kurczaka z owsem” (Chicken Soup with Oats, 1978) Arnolda Weskera i Irene Gutiérrez Caba, „Arrecogías the Beguinage of St. Mary of Egypt” (1977) Martína Recuerdy, „Śluby słynne w Rag i Fandanga” (Weddings that were famous in the Rag and Fandanga, 1978) José María Rodríguez Méndeza, „Łaźnie Algieru” (The Baths of Algiers, 1979) i „The Roll Lavapies” (1979) Miguela de Cervantesa, „Aspiryna dla dwojga” (Aspirin for Two, 1980) Woody’ego Allena, „Uszy wilka” (Ears of the Wolf, 1980) Santiago Moncady, „Oszustwo” (The Deceiting, 1981) Martina Recuerdy, „Brzoskwinia w syropie” (Peach in Syrup, 1982) Miguela Mihury, „Kaczka” (Mallard, 1982) Ibsena, „Fedra” (1984) Eurypidesa oraz „Juliusz Cezar” (1988) Szekspira i „Trzecie słowo” (The Third Word, 1992) Alejandro Casony.

Iranzo odniósł również sukcesy w telewizji; wcielił się w kilka postaci w dramatach TVE, takich jak „Study 1”, „Novel, Time Eleven” czy „Fictions”.

Głęboki głos pozwolił mu wyróżnić się jako aktor dubbingowy; zapamiętano go m.in. z roli BA Baracusa w serialu telewizyjnym „A-Team” (El equipo A).

W 1966 roku otrzymał nagrodę Srebrnych Klatek (Silver Frames Award) dla najlepszego aktora kina hiszpańskiego za film „Spalona skóra” (La piel quemada). Film w reżyserii Josepa Marii Forna przedstawiał problemy społeczne Hiszpanii tamtej dekady. Iranzo zagrał w nim postać andaluzyjskiego robotnika imieniem José, który pracuje na Costa Brava i zakochuje się w belgijskiej turystce, podczas gdy jego rodzina, w tym żona i dwoje dzieci, stara się go odnaleźć.

W 2014 roku film „Kto może zabić dziecko?” był wyświetlany na Stanley Film Festival organizowanym przez Denver Film Society.

Najważniejsze dzieła Antonio Iranzo (Antonio Iranzo)

Cała filmografia Antonio Iranzo (Antonio Iranzo)