(Nina Morato)

Stéphanie Morato (ur. 2 marca 1966), znana zawodowo jako Nina Morato, jest francuską piosenkarką i autorką tekstów. Morato najbardziej znana jest z reprezentowania Francji w Konkursie Piosenki Eurowizji w 1994 roku z utworem „Je suis un vrai garçon”, w którym zajęła siódme miejsce.

Przed wydaniem w 1993 roku „Maman” – swojego pierwszego singla jako Nina Morato – artystka nagrała kilka singli pod pseudonimami Stéphanie oraz Stéphanie de Malakoff. Następnie ukazał się album „Je suis la mieux”, który odniósł sukces krytyczny i przyniósł Morato nagrodę Victoires de la Musique 1994 w kategorii „Najlepsza nowa żeńska artystka pop roku”. W albumie „Je suis la mieux” wystąpił gitarzysta Matthieu Chedid, który koncertował wspólnie z Morato.

W 1994 roku piosenka Morato „Je suis un vrai garçon” („Jestem prawdziwym chłopcem”) została wybrana jako francuski utwór na 39. Konkurs Piosenki Eurowizji, który odbył się 30 kwietnia w Dublinie. Kontrowersje wzbudził fragment tekstu: „Je sais je suis son amour, mais putain, y'a des jours où c'est lourd”, co można przetłumaczyć mniej więcej jako: „Wiem, że jestem jego miłością, ale kurwa, są dni, kiedy to jest ciężkie”. Wyrażono obawy, że narusza to zasady Eurowizji dotyczące wulgaryzmów, jednak ostatecznie pozwolono na pozostawienie tego wersu.

„Je suis un vrai garçon” była jak na ówczesne standardy Eurowizji piosenką odważną i ryzykowną, ale miała to szczęście, że została wylosowana jako ostatnia z 25 uczestniczących utworów. Morato, ubrana w całkowicie czarny strój – składający się z trykotu, marynarki, aksamitnego cylindra i wysokich butów za kolano – wystąpiła na scenie wraz z Chedidem. Jej pewny siebie występ zaowocował siódmym miejscem.

W 1994 roku Morato pojawiła się w filmie „La séparation” u boku Isabelle Huppert i Daniela Auteuila. Jej drugi album, „L'allumeuse”, wydany w 1996 roku, odniósł mniejszy sukces. W 1999 roku ukazał się mroczniejszy album „Moderato”, na który silny wpływ miała osobista tragedia – śmierć jej 11-letniej córki, owocu związku z Davidem Christie. W tworzeniu „Moderato” uczestniczyli Arthur H oraz Lokua Kanza; album ten jest powszechnie uważany za najlepsze dzieło Morato.

W ostatnich latach Morato koncertuje i występuje w produkcjach teatralnych, takich jak „Monologi vaginowe”.

Źródło: Artykuł „Nina Morato” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.