(Geraldine Farrar)

Alice Geraldine Farrar (28 lutego 1882 – 11 marca 1967) była amerykańską sopranistką operową i aktorką filmową, cenioną za urodę, talent aktorski oraz „intymną barwę głosu”. Cieszyła się ogromną popularnością wśród młodych kobiet, które nazywano „Gerry-flappers”.

Farrar rozpoczęła naukę muzyki w wieku 5 lat w Bostonie, a w wieku 14 lat organizowała już recitale. Później studiowała śpiew w Nowym Jorku, Paryżu, a ostatecznie w Berlinie. W 1901 roku Farrar wywołała sensację w berlińskiej operze Hofoper swoim debiutem w roli Małgorzaty w „Faustcie” Charlesa Gounoda. Pozostała w tym zespole przez trzy lata, podczas których kontynuowała naukę. Wystąpiła w rolach tytułowych w „Mignon” Ambroise’a Thomasa i „Manon” Jules’a Masseneta, a także jako Julia w „Romeo i Julii” Gounoda.

Po trzech latach w operze w Monte Carlo, w 1906 roku zadebiutowała w nowojorskiej Metropolitan Opera w „Romeo i Julii”. W 1907 roku wystąpiła w pierwszej w Met inscenizacji „Madamy Butterfly” Giacomo Pucciniego i pozostawała członkiem zespołu aż do przejścia na emeryturę w 1922 roku, śpiewając tam 29 ról w 672 występach. Farrar stworzyła role tytułowe w „Amice” Pietro Mascagniego (Monte Carlo, 1905), „Siostrze Angelice” Pucciniego (Nowy Jork, 1918), „Madame Sans-Gêne” Umberto Giordano (Nowy Jork, 1915), a także rolę Pasterskiej w „Królewskich dzieciach” Engelberta Humperdincka (Nowy Jork, 1910).

Nagrywała obszernie dla Victor Talking Machine Company i często pojawiała się w reklamach tej firmy. Była jedną z pierwszych artystek, które wystąpiły w audycji radiowej – podczas wydarzenia promocyjnego w 1907 roku śpiewała przez eksperymentalny nadajnik radiowy AM Lee De Foresta w Nowym Jorku. Występowała również w filmach niemych, które kręcono w przerwach między sezonami operowymi. W latach 1915–1920 Farrar zagrała w ponad tuzinie filmów, w tym w adaptacji opery „Carmen” Georges’a Bizeta z 1915 roku w reżyserii Cecila B. De Mille’a, za którą zebrała liczne pochwały. Jedną z jej innych znaczących ról ekranowych była Joanna d'Arc w filmie „Joanna, kobieta” z 1917 roku.

Farrar wycofała się z opery w 1922 roku w wieku 40 lat. Jej ostatnim występem była rola w „Zazà” Leoncavalla. Na tym etapie jej głos uległ przedwczesnemu osłabieniu z powodu przepracowania.

Farrar szybko przeszła do recytali koncertowych. Przez całe lata 20. XX wieku kontynuowała nagrania i występy. Jej autobiografia, „Such Sweet Compulsion”, została opublikowana w 1938 roku.

W 1960 roku Farrar otrzymała dwie gwiazdy na Alei Slawy w Hollywood w kategoriach muzyki i filmu, znajdujące się przy Vine Street 1620 i 1709.

Zmarła w wieku 85 lat w 1967 roku w Ridgefield w stanie Connecticut.