Pernilla Wahlgren (Pernilla Wahlgren)

Jej pierwszą wielką szansą była rola w wieku czterech lat, kiedy wystąpiła u boku matki w słuchowisku telewizyjnym Den längsta dagen (Najdłuższy dzień). Uczęszczała do szkoły muzycznej im. Adolfa Fredrika i była również związana z teatrem w Saltsjöbaden. Mimo silnej konkurencji otrzymała główną rolę w musicalu Annie w teatrze Folkan w Sztokholmie. Wystąpiła w niewielkiej roli w spektaklu Lilla prinsen (Mały Książę) w teatrze w Saltsjöbaden, a także w równie małej roli w filmie Ingmara Bergmana Fanny i Alexander. W 1982 roku dołączyła do obsady szwedzkiej produkcji The Sound of Music ( dźwięki muzyki), w której zagrała córkę, Louise. W Folkanie wystąpiła również w produkcjach Karlsson på taket, Mio, min Mio, Snövit (Królewna Śnieżka) oraz Ringens hemlighet. Po zagraniu Anniki w musicalowej wersji Pippi Longstocking (Pippi Pończoszanka) w teatrze Folkan w Sztokholmie, w 1983 roku zebrała pozytywne recenzje, zastępując Siw Malmkvist w roli Pippi w dwóch ostatnich spektaklach. W 1983 roku pojawiła się w odcinku programu Nygammalt, a w październiku 1984 roku w odcinku Razzel, gdzie wykonała swój debiutancki singiel Nu har det tänt. Grała również w produkcjach filmowych i telewizyjnych, takich jak Ormens väg på hälleberget Bo Widerberga z 1986 roku oraz Snoken z 1995 roku. Pernilla wystąpiła w wielu komediach w różnych prywatnych teatrach w Sztokholmie, m.in. w Parneviks cirkusparty, Spanska flugan i Bubbel trubbel. Była dwukrotnie nominowana do teatralnej nagrody Guldmasken – po raz pierwszy za rolę w Charleys tant w teatrze Intiman, a po raz drugi za występ w „Kärlek & lavemang” w Fredriksdalsteatern w Helsingborgu. Zagrała w jeszcze większej liczbie musicali, takich jak Annie Get Your Gun, Grease, The Wizard of Oz (Czarnoksiężnik z Oz), Cats oraz Nils Karlsson Pyssling. Kilkakrotnie wcielała się w postać Pippi Pończoszanki, także w wieku dorosłym. 29 września 2007 roku w teatrze Göta Lejon w Sztokholmie odbyła się premiera The Sound of Music, w której Pernilla wystąpiła u boku m.in. Tommy’ego Nilssona. Spektakl był wystawiany przez dziewięć miesięcy, w tym podczas miesięcznej trasy po Szwecji. Ostatni pokaz odbył się 16 maja 2008 roku w Örebro.