(Alfredo Kraus)

Alfredo Kraus Trujillo (24 listopada 1927 – 10 września 1999) był wybitnym hiszpańskim tenorem z Wysp Kanaryjskich (znanym zawodowo jako Alfredo Kraus), szczególnie cenionym za kunszt, który wnosił do ról bel canto w operze. Uważano go również za wybitnego interpretatora roli tytułowej w operze „Werter” Masseneta, a zwłaszcza słynnej arii „Pourquoi me réveiller?”.

Kraus urodził się w Las Palmas de Gran Canaria. Jego ojciec był Austriakiem, a matka Hiszpanką. Karierę muzyczną rozpoczął od lekcji gry na pianinie w wieku czterech lat, a w wieku ośmiu lat śpiewał w chórze szkolnym. Jego starszy brat, baryton Francisco Kraus Trujillo, studiował muzykę i operę razem z nim.

Po doszlifowaniu techniki, śpiewając w hiszpańskich zarzuclach na scenach Madrytu i Barcelony, Kraus zadebiutował zawodowo w operze w Kairze w 1956 roku jako Książę w „Rigoletcie”, co stało się jedną z jego popisowych ról. W 1958 roku wystąpił w roli Alfreda w Teatro Nacional de São Carlos w Lizbonie w produkcji „La traviaty” u boku Marii Callas; nagranie z tego spektaklu zostało później wydane.

Kraus zadebiutował w Covent Garden w 1959 roku jako Edgardo w „Łucji z Lammermoor”, a w La Scala w 1960 roku jako Elvino w „Sonnambuli”. Debiut w Ameryce miał w 1962 roku w Lyric Opera of Chicago, natomiast w Metropolitan Opera zadebiutował w 1966 roku w „Rigoletcie” – była to również rola w jego ostatnim występie w tej operze w 1994 roku.

W kolejnych dekadach Kraus rozszerzył swój repertuar o kolejne opery włoskie, takie jak „Lucrezia Borgia”, „Córka pułku”, „Linda di Chamounix”, „Don Pasquale” oraz „La favorita” Donizettiego, a także opery francuskie, m.in. „Romeo i Julia”, „Opowieści Hoffmanna”, „Faust” i „Lakmé”, jednocześnie kontynuując śpiewanie swoich flagowych ról Wertera oraz Des Grieux w „Manon”. Nagrał również szereg rzadko wystawianych oper francuskich, w tym „Pretty Maid of Perth” i „Łowcy pereł” Georges’a Bizeta oraz „Niema z Portici” Daniela Aubera. Wystąpił także w bardzo znanych dziełach, takich jak „Don Giovanni” i „Faust”.

Kraus stał się niemal synonimem lirycznych ról tenorowych, takich jak Werther, Faust, Don Ottavio („Don Giovanni”), Nemorino i Arturo. Znany był również z wykonań muzyki hiszpańskiej, zwłaszcza wielu klasyków z repertuaru zarzueli, które wystawiał na żywo w Hiszpanii aż do końca swojej kariery, a wiele z nich nagrał w całości dla EMI Spain oraz dla własnej wytwórni Carillon.

Dzięki nadzwyczajnej technice i rozważnemu gospodarowaniu zasobami głosowymi, Kraus śpiewał na scenie do siedemdziesiątego roku życia. Technikę wokalną studiował w Mediolanie pod kierunkiem Mercedes Llopart.

Kraus był również ceniony za niezwykle wyrafinowaną muzykalność, idącą w parze z pozornie niewymagającym wysiłku wysokim rejestrem. Z tego powodu wielu koneserów opery uważa go za jednego z najlepszych tenorów końca XX wieku. Podziwiano go za staranne wykształcenie muzyczne i pełen szacunek do wybranego zawodu. Jego priorytetem była integralność artystycznej interpretacji utworu, a nie imponująca skala głosu czy doskonała technika. ...

Źródło: Artykuł „Alfredo Kraus” z angielskiej Wikipedii, licencjonowany na zasadach CC-BY-SA 3.0.