Vaughn Monroe (Vaughn Monroe)

Vaughn Wilton Monroe był amerykańskim barytonem, trębaczem, liderem big bandu, aktorem i przedsiębiorcą, który cieszył się największą popularnością w latach 40. i 50. Posiada dwie gwiazdy na Alei Slawy w Hollywood – jedną za nagrania muzyczne, a drugą za występy radiowe. Monroe założył swoją pierwszą orkiestrę w Bostonie w 1940 roku, zostając jej głównym wokalistą. Zaczął nagrywać dla Bluebird, wytwórni zależnej od RCA Victor. W tym samym roku Monroe zbudował The Meadows – restaurację i klub nocny na zachód od Bostonu, przy trasie Massachusetts Route 9 w Framingham w stanie Massachusetts. Po zakończeniu kariery artystycznej prowadził klub aż do swojej śmierci w 1973 roku.

Lato 1942 roku przyniosło trzynastotygodniowy kontrakt radiowy, kiedy to Monroe wraz z orkiestrą poprowadził letni program zastępczy dla Blondie w sieci CBS. Od 1946 roku Monroe prowadził z The Meadows program radiowy „Camel Caravan”, a w tym czasie wystąpił również w reklamie papierosów marki Camel. W 1952 roku Monroe i jego orkiestra mieli cotygodniowy program w sobotnie wieczory w radiu NBC. Monroe był wysokim i przystojnym mężczyzną, co pomagało mu w roli lidera zespołu i piosenkarza, a także w Hollywood. Nazywano go czasem „barytonem z mięśniami”, „głosem z owłosioną klatką piersiową”, „starym skórzanym migdałkiem” lub „skórzanymi płucami”.

Do 1956 roku Monroe intensywnie nagrywał dla RCA Victor, a jego popisowym utworem stało się „Racing With the Moon”. Do 1952 roku sprzedano ponad milion kopii tej piosenki, co uczyniło ją pierwszym milionowym sukcesem Monroe i zostało uhonorowane złotą płytą RIAA. Wśród jego innych hitów znalazły się „In the Still of the Night”, „There I Go”, „There I've Said It Again”, „Let It Snow, Let It Snow, Let It Snow”, „Ballerina”, „Melody Time”, „Riders in the Sky”, „Someday (You'll Want Me To Want You)”, „Sound Off” oraz „In the Middle of the House”. Odrzucił również propozycję nagrania utworu „Rudolph the Red-Nosed Reindeer”.

W orkiestrze Monroe grało wielu wybitnych muzyków, w tym przyszły mistrz gitary jazzowej Bucky Pizzarelli. Choć ich muzyczny profil skupiał się głównie na romantycznych balladach, na żywo zespół prezentował niezwykle swingującą stronę, która tylko sporadycznie została uwieczniona na nagraniach. W salach balowych Monroe często rezerwował ostatni set wieczoru na nieskrępowaną, swingującą muzykę.

Kusiło go również kino, choć nie poświęcał temu zajęciu zbyt wiele energii. Monroe pojawił się w filmach „Meet the People”, „Carnegie Hall”, „Singing Guns” oraz „Toughest Man in Arizona”. Był współautorem „The Adventures of Mr. Putt Putt” – książki dla dzieci o samolotach i lataniu, co było jego osobistą pasją. Prowadził „The Vaughn Monroe Show” w telewizji CBS i wystąpił w programach „Bonanza”, „The Mike Douglas Show”, „The Ed Sullivan Show”, „Texaco Star Theatre”, „The Jackie Gleason Show”, „The Tonight Show Starring Johnny Carson” oraz „American Bandstand”. Był znaczącym akcjonariuszem firmy RCA i pojawiał się w reklamach prasowych oraz telewizyjnych produktów audio i wideo tej firmy.

Po odejściu od występów na scenie, przez wiele lat pozostał związany z RCA jako rzecznik telewizyjny, dyrektor i skaut talentów. W tej ostatniej roli pomógł m.in. Neilowi Sedace zdobyć pierwszą dużą rozpoznawalność. Został uhonorowany dwiema gwiazdami na Alei Slawy w Hollywood w Kalifornii – jedną za nagrania, a drugą za działalność radiową.