(Jack Pearl) - znany z pracy przy tego typu projektach:
Z Wikipedii
Jack Pearl, urodzony jako Jack Perlman (29 października 1894 – 25 grudnia 1982), był wykonawcą wodewilowym i gwiazdą wczesnego radia.
Urodzony w Nowym Jorku, Pearl bez problemu przeszedł z wodewilu do nadawania radiowego, gdy w 1932 roku w programie „The Ziegfeld Follies of the Air” zaprezentował swoją postać Barona Münchhausena. Jego kreacja była luźno oparta na literackim pierwowzorze. Jako Baron, Pearl opowiadał niewiarygodne historie z komicznym niemieckim akcentem. Gdy partner sceniczny (początkowo Ben Bard, później Cliff Hall) wyrażał sceptycyzm, Baron odpowiadał swoim znanym powiedzeniem i puentą: „Vass you dere, Sharlie?”. Ta fraza szybko weszła do języka potocznego w całych Stanach Zjednoczonych.
Pearl grał tę oraz inne postacie w rewii muzycznych lat 20. i 30.: „The Dancing Girl” (1923), „Topics of 1923” (1923–1924), „A Night in Paris” (1926), „Artists and Models” (1927–1928), „Pleasure Bound” (1929), „International Review” (1930), „Ziegfeld Follies of 1931”, „Pardon My English” (1923) oraz „All for All” (1943).
Kariera radiowa Pearla obejmowała występy w roli prowadzącego w programach „The Lucky Strike Hour” (1932–34) oraz „The Jack Pearl Show”, który był emitowany od końca 1936 do początku 1937 roku, sponsorowany przez marki papierosów Raleigh i Kool.
Sukces jego pierwszej serii radiowej zwrócił na niego uwagę studia MGM. Wystąpił jako stworzona przez siebie postać w jednym pełnometrażowym filmie pt. „Poznajcie Barona” (Meet the Baron, 1933) u boku Jimmy'ego Durante, Edny May Oliver, ZaSu Pitts i Three Stooges. Pojawił się również w „Ben Bard and Jack Pearl” (1926) – filmie rejestrującym ich wodewilowy występ zrealizowanym w procesie dźwiękowym DeForest Phonofilm, a także w „Hollywood Party” (1934).
Po odwołaniu jego drugiej serii radiowej Pearl zaczął mieć trudności ze znalezieniem pracy. Kontynuował działalność w radiu w takich programach jak „Jack and Cliff” (1948) oraz teleturnieju „The Baron and the Bee” (1952), jednak nigdy nie odzyskał sławy z połowy lat 30.
Za swoją pracę w radiu Jack Pearl otrzymał gwiazdę na Alei Slawy w Hollywood. Zmarł w Nowym Jorku w 1982 roku.