(Alfredo Di Stéfano)

(Alfredo Di Stéfano) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Goal! II: Living the Dream» (2007), «Gol II: Żyjąc marzeniem» (2007), «El rey Puma» (2026), «El rey Puma» (2026),

Alfredo Stéfano Di Stéfano Laulhé (4 lipca 1926 – 7 lipca 2014) był urodzonym w Argentynie profesjonalnym piłkarzem i trenerem, uważanym za jednego z najwybitniejszych piłkarzy wszech czasów. Nazywany „Saeta rubia” („Blondyną-strzałą”), był silnym, szybkim, technicznym i niezwykle skutecznym napastnikiem, charakteryzującym się wielką wytrzymałością, wszechstronnością taktyczną, kreatywnością i wizją gry, co pozwalało mu występować niemal na każdej pozycji na boisku. Zasłynął przede wszystkim osiągnięciami w Realu Madryt, gdzie odegrał kluczową rolę w dominacji klubu w Pucharze Europy i La Liga w latach 50. XX wieku. Wraz z Francisco Gento i José Maríą Zárragą był jednym z zaledwie trzech zawodników, którzy brali udział we wszystkich pięciu zwycięstwach, strzelając bramki w każdym z pięciu finałów. Di Stéfano reprezentował w meczach międzynarodowych głównie Hiszpanię po przeprowadzce do Madrytu, ale występował również w barwach Argentyny i Kolumbii.

Di Stéfano rozpoczął swoją karierę w argentyńskim River Plate w 1943 roku w wieku 17 lat. Na sezon 1946 został wypożyczony do Club Atlético Huracán, lecz w 1947 roku powrócił do River. Z powodu strajku piłkarzy w Argentynie w 1949 roku, Di Stéfano wyjechał do Kolumbii, gdzie grał w lidze dla drużyny Millonarios z Bogoty. W ciągu pierwszych 12 lat swojej kariery w Argentynie i Kolumbii zdobył sześć tytułów mistrzowskich. Po podpisaniu kontraktu z Realem Madryt stał się integralną częścią jednej z najodniesieńzych drużyn w historii. Strzelił 216 bramek ligowych w 282 meczach dla „Królewskich” (co było wówczas rekordem klubu), tworząc udany duet z Ferencem Puskásem. Wynik 49 goli w 58 meczach Di Stéfano był najwyższym historycznym dorobkiem w Pucharze Europy. Rekord ten został z czasem pobity przez kilku zawodników, a pierwszym z nich w 2005 roku był Raúl z Realu Madryt. Di Stéfano strzelał gole w pięciu kolejnych finałach Pucharu Europy w barwach Realu Madryt między 1956 a 1960 rokiem, w tym zdobył trzy bramki w ostatnim z nich. Prawdopodobnie kulminacyjnym punktem jego pobytu w klubie było zwycięstwo 7–3 nad Eintrachtem Frankfurt w finale Pucharu Europy w 1960 roku na Hampden Park – meczu, który wielu uznaje za najpiękniejszy popis futbolu klubowego, jaki kiedykolwiek widziano w Europie. W 1964 roku przeniósł się do Espanyolu, gdzie grał aż do przejścia na emeryturę w wieku 40 lat.

Di Stéfano został uhonorowany Złotą Piłką dla najlepszego piłkarza Europy w 1957 i 1959 roku. Obecnie jest szóstym najlepszym strzelcem w historii najwyższej klasy rozgrywek w Hiszpanii oraz trzecim najlepszym strzelcem ligowym w historii Realu Madryt. Jest, obok Cristiano Ronaldo, najlepszym strzelcem Realu w historii El Clásico. W listopadzie 2003 roku, z okazji jubileuszu UEFA, został wybrany przez Królewski Hiszpański Związek Piłki Nożnej na Złotego Piłkarza Hiszpanii jako najwybitniejszy zawodnik ostatnich 50 lat. W plebiscycie zorganizowanym przez magazyn „France Football”, w którym wzięli udział byli zdobywcy Złotej Piłki w celu wyłonienia Piłkarza Stulecia, zajął czwarte miejsce za Pelé, Diego Maradoną i Johanem Cruyffem. W 2004 roku został wpisany przez Pelé na listę FIFA 100 najwybitniejszych żyjących piłkarzy świata. W 2008 roku Di Stéfano został uhonorowany przez UEFA i Real Madryt specjalną nagrodą Prezesów przyznaną przez FIFA podczas ceremonii w Madrycie, gdzie odsłonięto również jego pomnik. Ówczesny prezes UEFA, Michel Platini, nazwał Di Stéfano „wielkim wśród wielkich”, natomiast jego współcześni, Eusébio i Just Fontaine, stwierdzili, że był on „najbardziej kompletnym piłkarzem w historii tej dyscypliny”.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Najważniejsze dzieła (Alfredo Di Stéfano)

Cała filmografia (Alfredo Di Stéfano)