(Gloria Jean)

Gloria Jean (urodzona jako Gloria Jean Schoonover, 14 kwietnia 1926 – 31 sierpnia 2018) była amerykańską aktorką i piosenkarką, która w latach 1939–1959 wystąpiła w 26 pełnometrażowych filmach, a także wielokrotnie pojawiała się w programach radiowych, telewizyjnych, spektaklach teatralnych i występach w klubach nocnych. Dziś jest prawdopodobnie najlepiej zapamiętana z występu u boku W.C. Fieldsa w filmie „Nie daj frajerowi szansy” (Never Give a Sucker an Even Break, 1941).

Gloria Jean miała trzy lata, gdy po raz pierwszy zaśpiewała w radiu; w Scranton w Pensylwanii występowała pod pseudonimem „Baby Skylark” z orkiestrą Paula Whitemana w audycjach radiowych. W wieku 12 lat została zaangażowana przez nowojorską kompanię operową, stając się najmłodszą członkinią trupy operowej w Stanach Zjednoczonych.

Gloria Jean kształciła się jako sopran koloraturowy, kiedy to w 1938 roku jej nauczyciel śpiewu zabrał ją na przesłuchanie do producenta filmowego z Universal Pictures, Joe Pasternaka. Pasternak wyprowadził na szczyt Deannę Durbin, a ponieważ Durbin przechodziła już do ról ingenu, producent szukał młodszej piosenkarki do podobnych musicali. Organizował przesłuchania do filmu „The Under-Pup”. Gloria Jean pokonała setki innych kandydatek i wygrała casting.

Po podpisaniu kontraktu z Universal otrzymała główną rolę w pełnometrażowym filmie z 1939 roku. Produkcja odniosła sukces, a Gloria Jean błyskawicznie zyskała popularność wśród widzów. Następnie wystąpiła u boku Binga Crosby’ego w filmie „Gdybym tylko mogła” (If I Had My Way, 1940), a potem zagrała w dobrze przyjętym „Kawałku nieba” (A Little Bit of Heaven, 1940).

Jej czwartym i najbardziej znanym obrazem stał się „Nie daj frajerowi szansy” (1941), w którym zagrała u boku W.C. Fieldsa.

W latach wojennych Gloria Jean stała się jedną z najbardziej zapracowanych artystek Universal, nagrywając 14 pełnometrażowych filmów. Większość z nich była musicalami w stylu „hepcat”, skierowanymi do ówczesnego rynku nastolatków. W maju 1944 roku skończyła osiemnaście lat.

Po wygaśnięciu kontraktu z Universal pod koniec 1944 roku, Gloria Jean koncertowała w całej Ameryce; sukces tej trasy skłonił ją do występów w Europie.

Następnie wznowiła karierę filmową jako wolna strzelczyni, występując w produkcjach United Artists, Columbia Pictures i Allied Artists, z których najbardziej znanym był „Copacabana” (1947). Z czasem zaczęła pojawiać się w programach telewizyjnych. Gloria Jean nadal grała w filmach pełnometrażowych, choć były to już produkcje niskobudżetowe.

Jej ostatni film (w którym pojawiła się jako statystka bez kwestii mówionych) miał premierę w 1961 roku. Ostatni raz wystąpiła w telewizji w 1962 roku.

W tym samym roku wyszła za mąż za aktora Franco Celliniego. Rozwiedli się w 1966 roku. Z tego związku narodził się syn.

W 1965 roku Gloria Jean zapisała się do agencji zatrudnienia, która skierowała ją do firmy kosmetycznej, gdzie pracowała jako recepcjonistka aż do 1993 roku.

W grudniu 1991 roku została uhonorowana przez Young Artist Foundation nagrodą „Lifetime Achievement” dla byłych gwiazd dziecięcych, w uznaniu za jej osiągnięcia w przemyśle filmowym jako młodej artystki. Uczestniczyła również w różnych pokazach nostalgicznych i spotkaniach z fanami, podczas których prezentowała pamiątki. Przez cały czas cieszyła się niesłabnącą sympatią swoich wielbicieli.

W ostatnich latach życia przeniosła się na Hawaje, by mieszkać z synem i jego rodziną. Gloria Jean zmagała się z problemami zdrowotnymi, w tym z dwoma poważnymi upadkami i chorobą serca. Zmarła 31 sierpnia 2018 roku.

Jej autoryzowana biografia, „Gloria Jean: A Little Bit of Heaven”, została opublikowana w 2005 roku.